home fotoalbum gedenkboek
afscheidsviering muziek rouwdrukwerk

 


 Gedenk- & gedachtenboek 

Om zelf gedachten, herinneringen, gedichten, ... neer te schrijven, klik hier.


Tombe la neige (Adamo)

Tombe la neige
Tu ne viendras pas ce soir
Tombe la neige
Et mon coeur s'habille de noir
Ce soyeux cortege
Tout en larmes blanches
L'oiseau sur la branche
Pleure le sortilege

Tu ne viendras pas ce soir
Me crie mon désespoir
Mais tombe la neige
Impassible manege

Tombe la neige
Tu ne viendras pas ce soir
Tombe la neige
Tout est blanc de désespoir
Triste certitude
Le froid et l'absence
Cet odieux silence
Blanche solitude

Tu ne viendras pas ce soir
Me crie mon désespoir
Mais tombe la neige
Impassible manege
wim & tine    25/12/2009  -  10:03

Rooske....
Gilbert....

Een fijne eerste kerst terug samen voor eeuwig en altijd.
Doe allen daarboven maar de groeten.
nonkel luc en tante claudine    24/12/2009  -  14:12

Dag Fietje,

Dag Rooske

Veel hoeft er niet geschreven te worden,er spookt voorlopig zoveel door onze hoofden waarop we geen antwoord weten.............
Als mens denken we groots te zijn met onze kennis en weten.
Gevoelens worden weer door de mallemolen gekeerd.......
Het rad van 't leven gaat maar door .........


Nonkel Luc en Tante Claudine
allegaert luc     2/11/2009  -  16:10

ik denk soms: het wordt zo véél, wat ik je nog allemaal moet vertellen. dat lukt nooit.
evelien    23/3/2009  -  15:42

Alles wit... wou dat je dit kon zien. En wij jou.

Liefs,
Nat
nathalie    2/2/2009  -  10:13

Dag Sophie,

Op je verjaardag wandelden we in jouw witte wereld in Arêches.
Stil, overdonderend mooi, koud ... maar met warme herinneringen.

Liefs,
Wim & Tine
wim    4/1/2009  -  10:23

dag Meyer,

ik wou je even laten weten dat het er is, 'ons' eerste boek. Het ligt zelfs op de boekenbeurs. Ik hoopte dat je er kon zijn om te signeren, ik denk dat je dit wel leuk zou gevonden hebben. 'Tot Ziens!' is de naam van dit schrijfsel. Het is opgedragen aan jou en het vertelt een stuk jouw verhaal. Ik hoop dat het je bevalt. Enkele namen van de mensen die er aan meegewerkt hebben, zullen je zeker plezier doen ... Stuart Staples van Tindersticks heeft de muziek geschreven die bij het verhaal hoort en Stephan Vanfleteren heeft het heel mooi gefotografeerd. Ik heb al die fijne gedachten opgesloten in een klein kartonnen doosje zodat alle mensen die dit lezen hun eigen herinneringen en de bedenkingen op jouw verhaal hierin kunnen koesteren.
Lieve Meyer ik hoop uit de grond van mijn hart dat jouw verhaal op vele ereplaatsen in boekenkasten zal belanden. Een warme knuffel

klaus
klaus    11/11/2008  -  20:01

Beste Sophie,

Ik ken je niet. Tijdens mijn drukke werkdag ben ik toevallig op je memoriam-site gebotst.
Het is al meer dan vijf jaar geleden dat je verdwenen bent uit het leven van al je geliefden.
Ik werd stil van zoveel liefde, pijn, verdriet, gemis en hoop.
Ergens staat er '...ten slotte komt de verwondering. Het leren blij zijn met mooie, kleine dingen...'
Dit is zo'n moment.

Peter
peter claes    10/9/2008  -  13:36

Dag fie

Dinsdag is tante Yvette langs geweest met nog allerlei zaken van meme Leentje die is overleden.Tussen al dat papierwerk, enveloppes en evenzeer de kaartjes van Wim aan meme uit het verre Amerika van zijn fietsreis vond ik het volgende gedichtje dat ik aan iedereen die hier eens bij jou op bezoek komt wil laten lezen.....

Ik wens je wat licht
in momenten van zorgen,
ik wens je wat hoop en wat uitzicht op morgen.
Ik wens je wat warmte in kil-grijze dagen,
ik wens je een antwoord bij twijfels en vragen.
Ik wens je wat zachtheid als woorden hard zijn,wat vreugde en vrede als gedachten te zwart zijn.
Ik wens je wat rust te midden van je werk,ik wens je wat stilte ,het make je sterk.
Ik wens je een hand die je verder geleidt,een stralende glimlach die je vrienden verblijdt.
Ik wens je een plaats om bij regen te schuilen,ik wens je een mens die niet schrikt van je huilen.
Ik wens je een bloem om je dagen te kleuren en een vriendelijk gebaar omweer bij te fleuren.

Bron:Frans Weerts

Doe ze ginder allen de groeten.

Daaag .....tante Claudine en nonkel Luc
allegaert luc    6/6/2008  -  23:08

Ik vond nergens een mailadres. Ik hoop dat u het niet erg vindt dat ik hier mijn vraag stel.
De website van uw dierbare Sophie heeft me erg aangegrepen.
Ik verloor onlangs mijn zoon, maar ik vond weinig of geen memorial sites voor volwassen, overleden kinderen. De vele herdenkingsplaatsen zijn vooral voor kleine kindjes.
Daarom heb ik maar zelf een startpagina gemaakt, speciaal voor onze volwassen kinderen, die veel te vroeg van ons weggenomen werden.
Het is niet omdat ze al "groot" waren dat het verdriet minder is.
Ik hoop dat u een link terug plaatst naar mijn zoon Bart, zodat anderen hem ook kunnen vinden. De startpagina staat bij de links op zijn site.

http://www.gedichtenhuisje.net/Bart

Ik wens u en uw familie nog veel sterkte.
Lieve uit Het Gedichtenhuisje
http://www.gedichtenhuisje.net
lieve    21/5/2008  -  13:19

'kom terug'
als ik die woorden eens
zo zacht kon zeggen
dat niemand ze kon horen,
dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht...

en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar
terug zou denken,
op een ochtend:
'ja'

toon tellegen

(dit stond vanochtend in De Morgen, voor een ander meisje dat veel te vroeg stierf.)
evelien    8/5/2008  -  09:29

het sneeuwt te laat dit jaar.
gisteravond heb ik me nog eens laten verrassen door thé lau zijn stem.
'jij was zo mooi jij was prachtig maar jij...'
de rest kennen we.

ik mis je.
evelien    25/3/2008  -  14:12

Op Thomas zijn vierde verjaardag (Hugo Claus)

Later, mijn jongetje, word je een man,
later reikhals je naar het hoe en het waarom,
men zal je stempelen als bagage,
men zal je kwetsen om je wens en je droom
en jij zal trachten eens en voorgoed te fotograferen
het hoe en het waarom van de vrouw
die kantelt in je lakens
die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel.
En nog later, jongetje, wordt
je leven een plakboek.
Maar nog lange niet, nog lange niet.

Lieve Sophie,
Ik vind dit één van de mooiste gedichten van Claus, al klinken de laatste regels heel dubbel zonder jou.
tine    20/3/2008  -  10:08

Hugo Claus is niet meer. Lijkt me een geschikte mens om 'in het eeuwige' te ontmoeten...
Liefs,
Nathalie
nathalie    19/3/2008  -  17:50

Alweer eind januari, gedichtendag. Je zit in mijn hoofd...

DE ANDER - Leo Vroman
De ander zal huilen in de lege
schoenen en ze wat bewegen,
de kuil in het andere kussen zoenen
zolang die daar nog is te voelen
maar geen vaarwel bedoelen,

zal nog een hele tijd
knechten en kinderen moeten zeggen
welke koud geworden kleren
met hun menselijkheden kwijt
weg te smijten, weer en meer en
hartverscheurend klemtoon leggen
op de volgroeide eenzaamheid,

zal later, als de scherpe hoeken
van verlies zijn rond gesleten,
in onze nagebleven boeken
duimelen en hun doel vergeten
en niet meer zoeken,

zal eindelijk, nog onuitgepraat
en helemaal onuitgesproken
slapen met een arm uitgestoken
naar degene die al lang niet meer bestaat.

Liefs xxx
nathalie    31/1/2008  -  11:32

Dag Phieke,

Weet je nog enkele maanden geleden toen ik je vertelde dat mijn ma hervallen was ? En dat ik bang was om haar te verliezen ?
Je zal ze waarschijnlijk al terug gezien hebben ? Het mocht jammer genoeg niet zijn. Gisteren, 29/1/08, ja, één dag voor u na alweer 5 jaar geleden, is ze ook stillekes heen gegaan. Ze is rustig ingeslapen na een voor haar véél te lange strijd, die ze voor mijn pa en ons; ik, mijn broer en zus de hele tijd verzwegen heeft. Zo was ze, ons sparen voor alle pijn die ze zelf gedragen heeft. Veel te vroeg heeft ze ons verlaten, net zoals jij. Doe haar vele groetjes van ons, haar kinderen en kleinkinderen en haar liefhebbende man ! Zeg haar dat we haar enorm graag zien en dat we haar zullen missen !

Groetjes van Sandie, Sebastien en Jasmine.
sandie    30/1/2008  -  23:35

Dag Phie,

Afgelopen week de winter in de Vogezen ontdekt. Met jouw sneeuwschoenen op stap door weidse witte landschappen, een mooie sophie-ervaring. Jij zou ongetwijfeld volgende week terug vertrekkensklaar staan.

Liefs
Tine & Wim
wim    28/12/2007  -  18:15

citaat gelezen in Harry Potter.

De dood is slechts de oversteek naar een andere wereld, zoals vrienden de zeeën oversteken: ze leven in elkaar voort... Dat is de troost van vrienden: dat, hoewel men kan zeggen dat zij in zekere zin sterven, hun vriendschap en gezelschap nimmer vergaan, in de beste zin van het woord, omdat die onsterfelijk zijn.
William Penn

ik koester een warm verlangen
kathy
kathy    30/11/2007  -  15:21

Dag fie,

Het is al en tijdje geleden dat ik jou geschreven heb,doch een bezoekje brengen die ik toch nog soms hier.Nu is de tijd van allerheiligen en allerzielen.Kerkhoven vol bloemen met liefde gekocht en neergezet bij geliefde overledenen.We hebben een bezoekje gebracht aan jou graf HELAAS we hebben geen bloemetje meegebracht voor jou daar hebben we onze redenen toe.Het steentje als aandenken op jou graf destijds van onze Familie voor jou dient toch maar voor bloemensteuntje en wordt toch maar altijd wegverstopt achter een ander steentje of een pot bloemen,neem het me niet kwalijk Fietje maar ik denk er sterk aan het van jou graf weg te nemen?Daarmede vraag ik me dan af wat er in het verleden is gebeurt met onze bloemetjes ????Niettegenstaande dragen wij jou nog steeds in ons hart en dit is meer waard dan een bloemetje op jou graf.Messchien ga je een bloemetje krijgen van jou schoonmoeder Rooske die voor jou daarboven is toegekomen. Hier bij ons aardse stervelingen hebben we 8 dagen geleden meme haar laatste rustplaats bezorgd naast pepe en vandaag leggen we nonkel Dree op zijn laatste slaapplaats,dus jullie zullen waarschijnlijk heel veel bij te praten hebben hopelijk hebben ze daarboven een stukske taart en een potteke koffie en anders zal het dan messchien rijstpap zijn of filadelfiakaas op toostjes in ieder geval Fietje morgen dartel je extra in onze tuin der herinneringen rond.PSSSSST....Fieke uw Wimmeke doet het hier goed hoor zorg maar goed van daarboven voor hem.
Tante Claudine en Nonkel Luc
tante claudine en nonkel luc    3/11/2007  -  00:29

Dag Phieke,

Sedert mijn laatste berichtje, heb ik weeral slecht nieuws te verwerken gekregen, ik zou u daar eigenlijk niet mogen mee lastig vallen, maar het helpt om daar met iemand over te praten die weet wat het is. Mijn ma is hervallen van borstkanker, na 3 jaar. Ik weet het, het is geen plezant nieuws, maar ik ben toch bang dat ik ze zal verliezen ! De dokter zegt wel dat ze zal genezen, maar toch zit de vrees er wel in (het zelf meegemaakt hebben). Ik wens u verder het allerbeste !!
Groetjes van Sandie
sandie    24/8/2007  -  17:11

Hey Phie, mijnen nonkel gilbert van de humo is ook gestorven, hij had erook echt geen zin in
eva    22/8/2007  -  21:09

Dag Sophie,

Ik wou het u eens laten weten, ondertussen al 5 jaar geleden en ik stel het zeer goed !! Nog 1 controle en ik ben genezen verklaard. Jammer dat het voor u niet zo kon zijn !!! Ondertussen is er al veel gebeurd in die jaren, maar daar ga ik het nu niet over hebben.
Je kwam opeens in mijn gedachten, en ik moest iets komen schrijven, het is wel niet veel, maar ik wou dit goede nieuws met u delen.
Hopelijk stel je het héél goed ? Maar dat zal wel zeker ?
Alvast vele groetjes van ikke, Sebastien en Jasmine.
Het ga je héél goed !!
Tot nog eens.
Dikke kus, Sandie
sandie    15/6/2007  -  20:03

Lieve Sophie
Plots was er in januari 2003 het niet te vatten en allesomvattend besef dat er een dag zonder jou zou komen. Die dag duurt nu al vier jaar. Kon ik maar... was je maar...
Liefs tine
tine    31/1/2007  -  13:46

lieve sophie,
jij was zo zo zo lief, daar krijg ik nu nog de bibbers van.
evelien    30/1/2007  -  11:50

Ik hoor je stem in mijn hoofd: sneeuw, gedichtendag, de kalender die bijna weer op 30 staat... ik wou dat ik je gewoon even kon bellen!
Liefs xxxxxx
nathalie    29/1/2007  -  21:39

SNEEUW!!
Groetjes Emmy.
emmy    24/1/2007  -  17:04

alsof je er nog bent , gelukkige verjaardag, sorry een dag te laat, toen hadden we nog veel tijd en we wisten niet dat die afgeteld zou worden
eva    2/1/2007  -  21:28

35.
wim    1/1/2007  -  22:35

Dag Phie,

Afgelopen weekend enkele nieuwe foto's van jou te zien gekregen, mooie foto's van een kooksessie voor een boek van Evelien in januari 2000. Helaas worden onverwachte 'bewijzen' van jouw aanwezigheid steeds zeldzamer.

liefs
wim
wim    23/11/2006  -  13:05

Dag Sophie

Ik kijk naar jouw foto's en wou dat je nog bij ons was; op etentjes en weekendjes om samen te lachen en te kletsen.

Nu pas, na vier jaar zie ik op de foto's hoe ziek je was. Niet te geloven hoe een blik vervormd wordt door de wil iets anders te zien.

Tot de eerste sneeuw.

Kathleen
kathleen    17/10/2006  -  21:10

koekoe, Meyer, waarom gij wel en zoveel anderen niet, ik blijf er bitter over, ik begrijp het nog niet
Eva
eva    3/8/2006  -  21:50

Sophie,
we mogen eind september ons zoontje Besufekad in Addis Abeba ophalen... Jij zou ons zeker met vlag en wimpel in Zaventem komen opwachten... we missen je!
Liefs,
Nathalie
nathalie    30/7/2006  -  22:09

Een dag zoals een andere. Even vlug wat opzoeken voor de o zo belangrijke fietstocht die ik in de Alpen ga doen. En plots kom ik hier terecht. De stilte die mij overvalt is ongewoon. Ik besef, belangrijke zaken, daar sta je nooit bij stil. Maar wel aan een doodgewone fietstocht in de Alpen. Onwaarschijnlijk.

Veel moed Wim
andy ravets    4/6/2006  -  10:45

Verjaardag in aantocht, negeren lijkt me nog steeds de beste/enige optie.
Niets zal ooit nog hetzelfde zijn, dat is na ruim 3 jaar toch wel een zekerheid geworden.

kus,
wim
wim    27/4/2006  -  07:22

Lieve Sophie

Jouw afwezigheid blijft sterk voelbaar. Op zonnige momenten en op grijze dagen.
Steeds weer dat onophoudelijk verlangen je terug te zien.
tine     24/4/2006  -  11:18

I'm so sad ,excuse me i didn't know. All the creatures one day will live the die ... Kuran-ı kerim
utku    5/3/2006  -  12:43

Hi,i was searching soundtrack the amelie and find you.This is interesting net page.
utku    5/3/2006  -  12:32

Sophie,

in mijn gedachten heb ik je al zo veel verteld. We hadden je heel graag willen betrekken in wat we nu allemaal beleven. We missen je enthousiasme!

Liefs en een dikke knuffel ook voor die andere lieverds daar ergens,
Nathalie
nathalie    31/1/2006  -  22:35

'In a world of time nothing can go back to the way it was.'

(Haruki Murakami - Kafka on the shore)
tine    31/1/2006  -  12:48

Nog maar eens schrijven dat ik je mis, heeft dat zin? Het doet er niet toe. Ik mis je.
evelien
evelien    27/12/2005  -  11:45

Dag Wim,

heel toevallig kwam ik hier terecht, rondsurfend ter ontspanning. Ik ben nu echter geraakt, maar lees toch nog eventjes verder.
Enfin, ik wil enkel zeggen dat internet pareltjes 'ver'bergt. En heel af en toe kom je ze tegen. Toevallig.


***
ikke    15/12/2005  -  13:16

Sophie,
Sabine voorspelt SNEEUW voor dit weekend. Zal me ongetwijfeld aan jullie doen denken...
Doe de groetjes aan mijn ventje, hé.
Emmy.
emmy    22/11/2005  -  17:03

Weggaan (Rutger Kopland)

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
tine    30/10/2005  -  21:14

Gisteren bij Krat nog 'ns een aankoop op jouw klantenkaart laten registreren. Misschien wordt het als eigenaardig gedrag beschouwd maar ik vind het fijn om je ook met zo'n illusies levendig te houden.
wim    9/10/2005  -  09:12

Dag Phie,

"Ik weet het niet, ik vloei verloren." De treffende woorden van Herman De Coninck komen de voorbije weken steeds terug in mijn gedachten. 2 jaar en 8 maanden ondertussen, de wereld draait haperend verder.

Je Wim
wim    28/9/2005  -  21:20

liefste sofie

ik kende je niet zo goed ,maar mis je wel .
ik herinner me die mooie glimlach op je gezicht !
je had die altijd , maar toen je ziek werd was hij weg en bleef hij weg .
ik hoop je ooit terug te ontmoeten...
fauve    8/7/2005  -  09:33

dag Meyer,

een tekstje boven dat van mijn dochter, op jouw site. Het leven kan vreemd en verrassend zijn en verdomme heel hard! Hannah schreef je op 12 juni, niemand van ons vermoedde toen dat 15 dagen later de hamer opnieuw op ons hoofd zou neerkomen. Maandag is Jimmy (kathy's pa) heel plots en totaal onverwacht zomaar doodgegaan.
Schone mensen, lieve Meyer, zijn blijkbaar kwetsbaarder.
Temidden van de vreselijke rompslomp die sterven met zich meebrengt, waren we op zoek naar een foto voor Jimmy's gedenkkaartje. Uiteraard dook jouw gezicht dikwijls op, maar toen zagen we die foto van jij en 'opa' samen op het doopfeest van Noah en ergens kon er plots een beetje van een glimlach af. Soms zou ik willen dat ik kon geloven dat er een mooiere plek is, een stralende hemel waar jullie nu allemaal samen zijn, soms probeer ik in het grootste geheim deze gedachte vast te houden en hoop ik dat daardoor de hemelpoort heel even op een kier kan staan al was het maar om een glimp op te vangen en gerustgesteld te zijn. Helaas! Als je 'opa' tegenkomt, zeg hem dan dat we hem onwaarschijnlijk graag zien en geniet voor de rest van de fijne babbels die je met de man kan hebben. Zorg goed voor elkaar!

tot ziens!
klaus    29/6/2005  -  23:40

beste sofie,
ik mis je heel erg en vind het dan eens leuk om hier te scrijven.
dan heb ik zo een gevoel dat k bij je ben en dat vind ik heel leuk!
mijn mama is precies een beetje bang of zo of er nog niet zo goed over dat je er niet meer bent en durft daarom ook nog niet zo goed hier te schrijven maar , ik weet zeker dadt ze enorm veel denkt aan jou dat ben ik 100 % zeker
als ik de mooie muziek van Amelie hoor denk ik steeds aan jou en heb ik het gevoel dat je bij me bent !!!
groetjes en kusjes Hannah
hannah    12/6/2005  -  14:07

Liefste Phie,

Ruim 10 maanden fietsgewijs onderweg geweest naar het einde van de mensenwereld. Het was bijzonder: natuur, fietsen en fijne ontmoetingen. Zonder jou had ik dit nooit gered.

warme knuffel,
je wim
wim    15/5/2005  -  23:05

Lieve Sophie
Zonder jou hangt er over alle mooie en goeie dingen die ik nu meemaak een schaduw. Er is veel om van te genieten, maar in alles zit ook heimwee. Voor jou is het onherroepelijk te laat. Die oneerlijkheid besef ik steeds opnieuw.
Liefs
tine
tine    14/5/2005  -  17:38

Lieve Sophie,
Het is zo moeilijk om onder woorden te brengen hoe het nu aanvoelt, je afwezigheid. De verschillende gedaantes die het gemis kan aannemen, is het zoiets? Jij bent wel de laatste van wie ik een antwoord kan verwachten. Waarom vraag ik dan nog zoveel aan jou?

Om maar te zeggen: ik mis je.
x
e
evelien    11/4/2005  -  20:50

Dag familie en vrienden van Sophie,

Toevallig kwam ik op deze site terecht en even toevallig vond ik enkele maanden geleden de site van Wim wiens fietsavonturen ik sindsdien volg. Wim heeft meermaals over het verlies van Sophie geschreven en van daar was het verband met beide sites mij vlug duidelijk.
Mijn vrouw en ik hebben het gedenkboek met bijzondere gevoelens gelezen. Vorig jaar verloren wij door dezelfde ziekte onze zoon Erwin. Net als Sophie was hij sportief en genoot hij van zijn leven, een leven dat even kort was als dat van Sophie.
Ook bij hem heeft "Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain" en de positieve boodschap in de film een diepe indruk nagelaten. Zoveel overeenkomsten, we werden er stil van.
Wij wensen dat de dankbaarheid om wie Sophie was en om wat zij allemaal voor jullie betekend heeft, de pijn mag verzachten en dat de mooie herinneringen het verdriet mogen overheersen.
Deze site zal de gedachte aan Sophie levendig houden.
De collega's van Erwin hebben ook een klein in memoriam op het net gezet. Het is te vinden op http://users.skynet.be/gust.mertens/erwin/

Noëlla en Gust
noëlla en gust    5/4/2005  -  17:56

Sophie,

Eventjes geleden is mijn vriend, Tim, overleden. Hopelijk is hij daar goed ontvangen. Ik denk constant aan jullie allemaal hierboven.

Tot ziens
Ellen
ellen    24/3/2005  -  15:22

Sophie,

Ik ben Emmy, de vriendin van Bob.
Ik kende je niet, maar door wat Claus op je site geschreven heeft over mijn vriend Bob, ben ik je site ook regelmatig komen bezoeken.
En is SNEEUW voor mij ook een speciale betekenis beginnen krijgen.
Het stopt dit jaar precies niet met sneeuwen en soms heb ik het rare gevoel dat dit geen toeval kan zijn.
Dat jullie twee elkaar daar gevonden hebben.
Groetjes Emmy.
emmy    22/2/2005  -  23:01

FIE,
De sneeuw is verdwenen.Zal er nog sneeuw zijn dit jaar?Is de reeds gevallen sneeuw een teken dat je ons begrijpt daarboven,dat je er bent voor eenieder die je heeft gekend?Wie zal het zeggen,De zon straalde vandaag een echte lentedag,sneeuwklokjes knikken krokusjes piepen al boven en de narcissen en hyacinten drummen om ook te dansen in de zon.
DagFie,dag Rooske
tante claudine en nonkel luc    6/2/2005  -  21:55

Wat erg dat sophie overleden is. Ik ken haar niet, maar ik snap best dat men haar mist :(

gecondoleerd echt..
mucahid    4/2/2005  -  23:02

Fietje,
Vandaag heb ik jou allerlaatste,maar dan ook jou allerlaatste foto's nog eens in mijn handen genomen (en ook nog eens die van Rooske),het is alsof je aan het slapen bent,slapen op deze wereld zo zou je het kunnen noemen en wakend over Wim van hierboven uit.
tante claudine en nonkel luc    31/1/2005  -  23:39

"Hoe lang kunnen woorden zweven? Voor altijd? Het is te hopen, Sophie, want ik ga voor altijd.

Altijd is een mooi woord, altijd houdt de moed erin, altijd suggereert dat je er ook nog bent als je er niet meer bent, altijd is er altijd, tussen altijd en altijd kan geen speld worden gestoken."

(Wim Kayzer - De waarnemer)
tine    30/1/2005  -  20:55

A thing of beauty is a joy for ever... het doet me naast het gemis ook goed aan je te denken.
Je blijft in mijn gedachten voor altijd ouder en wijzer dan ik.

Terwijl ik dit schrijf hoor ik in de verte jouw lach weerklinken... jammer dat die er in het echt al zo lang niet meer is.

Liefs
nathalie    30/1/2005  -  16:49

Sophie,

Twee jaar al vandaag.Natuurlijk blijven we je missen!Het was fijn eerder deze week eens met één van jouw beste vriendinnen samen te zijn.Je was weer eventjes dichterbij.
Nu moeten we het verder doen met de goede herinneringen maar we blijven ze levendig houden. We komen straks wel even langs.
tante ingrid    30/1/2005  -  09:03

Dag Sophie

Sneeuw! Ze blijft liggen. Straks zal het wel weer een natte, kliederige boel zijn en daarna..., daarna verdwijnt de sneeuw weer.
Wat zou het mooi zijn als jij ook nog even langs kwam. Even maar, zoals de sneeuw.

dag Sophie
kathleen    25/1/2005  -  11:25

DAG FIETJE
Vanmorgen de eerste sneeuw,jou naam erin schrijven.De tijd neemt met de zon jou naam mee.
tante claudine en nonkel luc    24/1/2005  -  23:52

Dag Sophie,

Sneeuw in januari is voor altijd met jou verbonden... we missen je!
nathalie    24/1/2005  -  14:32

Dag lieve Sophie,

Ik weet niet goed wat ik eigenlijk wil schrijven. Het is de laatste week van januari... Vannacht is het ook beginnen sneeuwen. Het verzacht de dingen, maar tegelijkertijd is het ook zo verschrikkelijk erg.
katie    24/1/2005  -  08:44

Dag Phie,

Januarimaand, een maand met vele herinneringen. De werkelijkheid blijft ook na bijna 2 jaar zo hard, zo oneerlijk.
Toen je stierf had ik nooit kunnen denken dat ik nu met de fiets door grootse landschappen zou fietsen, laat staan dat ik had kunnen denken daarvan te kunnen genieten. Maar er weegt natuurlijk niets op tegenover jouw afwezigheid, je had gewoon hier moeten zijn.

zachte kus, wim
wim    21/1/2005  -  20:38

dag s'je,
ik heb wel duizend cadeautjes voor jou in gedachten. voor mezelf heb ik vandaag vooral jou in mijn gedachten. het mooiste, maar helaas ook meest trieste cadeautje.
evelien    1/1/2005  -  13:17

Lieve Sophie
Ik ben hier nu bij Wim in Costa Rica en moest daarvoor 8 uren terugvliegen in de tijd. Was het maar zo eenvoudig... Je bent sterk aanwezig in gesprekken en gedachten en je levenslust blijft een ijkpunt. Maar steeds weer is er ook het onomkeerbare van je afwezigheid. Ik mis je.
tine    31/12/2004  -  00:10

Zonder woorden,maar met des te meer gedachten breng ik vandaag jou een bezoekje.DAG FIE DAG ROOS DAG BOB DAG VADER VAN AIDA
tante claudine en nonkel luc    25/12/2004  -  11:14

Sophie,
juist een email geopend die ik ontvangen heb van de mama van Bob.De papa van Aida is daar nu ook bij jullie.Hierbij citeer ik de laatste zin van de mama van Bob"ik hoop voor de familie van Sophie dat het leed draaglijk is en vertel hen dat ik meeleef."Woorden zijn er om onze gevoelens te uiten maar soms is het zo moeilijk om werkelijk in woorden uit te drukken wat verlies en pijn is,want elk verlies is voor ieder van ons anders.Aida,we wensen jou en je familie sterkte toe.
tante claudine en nonkel luc    19/12/2004  -  23:02

dag Sophie,
leven en dood, dicht bij elkaar. Nog maar pas mochten we nieuw leven verwelkomen in onze familie, maar de voorbije week moesten we afscheid nemen van mijn papa. Hij stierf op 15 december. Ik weet nog hoe ik hoogzwanger in de kerk zat om afscheid van jou te nemen. Herinneringen draag je je leven lang mee.
aida    18/12/2004  -  20:37

Welk antwoord kun je anders van haar verwachten? Dat het nooit helemaal goed zal zijn, nooit helemaal oké zal zijn. Dat ze zich elke dag herinnert wat ze kwijt is, dat ze niet meer weet wat belangrijker is - haar herinneringen aan vroeger of haar ervaringen in het heden.
(Julia Leigh - Het tijgerspoor)
tine    1/12/2004  -  21:22

dag Sophie,
ben vorig weekend weer tante geworden: mijn broer heeft er een meisje bij. Ze heet Renée... liefs.
aida    30/11/2004  -  10:52

Vandaag bracht ik een bezoek aan de historische site van Monte Alban (Oaxaca, Mexico).
Bij het zien van een graftombe met daarin het skelet van een jonge vrouw werd ik wel heel snel terug in het heden gekatapulteerd.
wim    19/11/2004  -  01:51

fie, regelmatig kom ik eventjes binnen op jouw site. Ben stil na het bericht van klaus gelezen te hebben.
Ik ken Bob niet,ik ken Klaus niet maar toch wil ik alle mensen die een stukje van Bob zijn leven gedeeld hebben sterkte toewensen en de kracht om de mooie herinneringen aan Bob levendig te houden.
tante claudine en nonkel luc    17/11/2004  -  22:01

Liefste Meyer,

één maand om afscheid te nemen van het leven. Het is weer gebeurd. Bob, we zagen hem nog op het feestje met de opening van Interieur. We waren aan het zwanzen met Emmy, zijn vriendin, dat hij weer geen zin had om te dansen. We vonden hem maar een sissy. Het was toen zondagavond. Dinsdag is hij naar de dokter geweest die hem naar het ziekenhuis verwees en daar is hij niet meer uitgekomen, zaterdag is hij gestorven. 25 jaar was hij en tot voor kort één brok energie. Acute leukemie dwarste zijn pad en zijn toekomst. Kathy en ik leerden het ventje kennen toe hij elf was. Ik omdat ik moest bijverdienen en in Sportline ging verkopen, waar ik zijn vader leerde kennen, Kathy toen ze enkele maanden later in 't Casteelken bij zijn ma begon te werken. Toen al was hij 'dynamite'. We zagen hem opgroeien en uitgroeien tot de man met de brede glimlach die hij nu was. Wij houden eigenlijk vooral contact met Anne en Philip, zijn ouders en het was Anne die aan Kathy, tijdens de beurs, vertelde dat Bob plots ziek was, en ja, ernstig ziek. We zijn amper een maand later en een paar dagen geleden kregen we telefoon dat Bob zaterdag gestorven is, 13 november 2004.
Liefste Meyer, hoe kan dat nu? Mensen zijn absoluut niet gemaakt om afscheid te moeten nemen en toch zijn we verplicht om dit hoe langer hoe meer te doen. Wat doet iemand die nog een maand heeft voor hij weggaat? Ik hoop: niet geloven dat dit werkelijk zo is en gelijkertijd toch proberen om die miljoenen woorden die altijd onuitgesproken zullen blijven, af te ratelen, zo snel ie kan, in de hoop dat er toch zo veel mogelijk gezegd zullen zijn. Meyer, als je Bob daar ergens tegenkomt, geef je hem dan een extra dikke knuffel? Hij is tenslotte nog maar net zijn kinderschoenen ontgroeid. Ik hoop dat ik, door hem hier in jouw virtueel hiernamaals een plaats te geven, een plekje kan creëren waar hij kan rusten.

dikke knuffel voor jullie beiden
klaus    17/11/2004  -  18:13

Toevallig op deze troostende site terecht gekomen. Zelf moe getergd en moe gepest door de dood die regelmatig iemand van mijn naasten komen pikken is , doet het lezen van zoveel gevoel iets of wat deugd, ook al heb ik jouw Phie nooit gekend. De onmacht, de kwaadheid, het pathetische en aandoenlijke van een mens gebroken door verdriet, het contrast van mooie beelden van vroeger en nu, met en zonder, de berusting op een onbewaakt moment en de schuld achteraf.... Er bestaat geen recept om met de dood van een ander te leren omgaan. Troost en liefde, geven en krijgen helpen wel en jezelf je verdriet gunnen. Deze site is hier alvast een plekje voor. Sterkte !
manuela    17/11/2004  -  15:32

Lieve Sophie, een nieuwe film van Jean-Pierre Jeunet met Audrey Tautou, een nieuw boek van Jonathan Coe, ... kleine dingen van elke dag waarbij ik me afvraag wat jij ervan zou gevonden hebben. Maar nog veel meer was er de oprechte, hartverwarmende bezorgheid van waaruit jij met anderen omging. Dit is een wereld van verloren dingen.
tine    13/11/2004  -  09:59

Noche de los Muertos in Tzintzuntzan, Mexico.
Zeer respectvol, bijzondere atmosfeer, zo mooi, zo anders...
Phie, ik mis je!
wim    2/11/2004  -  22:49

dag fietje,
naar de film gezien voor de eerste keer van Amelie een beetje ter herinnering aan jou.
ALS EEN STEENTJE ONDER WATER BEN JE NIET MEER TE ZIEN.DE RIMPELS OP HET WATEROPPERVLAK ZIJN DE HERINNERINGEN AAN JOU IN ONS HOOFD.
tante claudine en nonkel luc    30/10/2004  -  00:02

liefste s'je,
ischa is dit weekend twee geworden. er lag gisteren een groot pak aan de voordeur, dat eruitzag alsof het uit de hemel kwam gevallen. het was van wim, verre wim, iets met visjes, zo lief!
evelien    26/10/2004  -  08:49

Liefste Meyer,

het gemis knaagt onverminderd verder. Duizend onuitgesproken gesprekken later ben je nog altijd niet terug, maar blijf je gelukkig wel in onze gedachten. Buiten veranderen de kleuren al en valt de duisternis vroeger en vroeger, ik moet moeite doen om de donkere gedachten nog even buiten te houden. Stilaan tel ik af naar de tweede 'verjaardag', herinneringen aan de laatste babbels en ontmoetingen worden raar maar waar levendiger. Wij zouden naar Barcelona gaan en jij zou op de kinderen komen passen. Wij gingen en jij kwam. Even later ging jij, voor altijd. Lieve Sophie, mocht het kunnen, kom nog eens terug!

dikke knuffel
klaus    14/10/2004  -  13:55

Dag Sophie,

Ik hoorde vanmiddag op de radio een interview met een goede vriend van Herman de Conick. Eén van de vragen was of die man nog veel aan Herman denkt. Ik vond het de stomste vraag die ik in tijden gehoord heb. Het antwoord kwam dan ook heel snel: iedere dag...
katie    13/10/2004  -  21:38

Liefste Phie,
De voorbije dagen was ik even buiten strijd door een pijnlijke blaas- of nieronsteking. Het is dan zo duidelijk hoe moedig en sterk jij wel was, nooit hoorde ik je klagen.

Jij was zo ongelofelijk sterk en toch ben je hier niet meer.
wim    5/10/2004  -  22:56

Dag Sophie

Dinsdag 5 oktober 2004, 16.50 uur op Q-music:
De film "Le fabuleux destin d'Amélie Poulain" wordt de hemel ingeprezen. Vanaf nu is de film verkrijgbaar op DVD voor slechts 15 euro. Het gaat over een meisje dat beslist dat haar levensdoel 'de mensen gelukkig maken' wordt. Hmm.
Ik wou het je even laten weten. Zal hem nog eens bekijken, want volgens Q-music zal ik mij niet vervelen. Misschien iets om te kopen tegen dat we met nieuwjaar een naampje trekken en ...... laat maar.
kathleen    5/10/2004  -  18:39

lieve sophie,
In je afwezigheid ben je er ergens nog de hele tijd, maar vooral op stille momenten blijft mijn hunker naar wat voorbij is groot. De oneerlijkheid van zoveel nooit meer... Ik mis je!
tine
tine    4/10/2004  -  10:59

Dag,

Door toeval, op zoek naar Heinz Kahlau, kwam ik hier terecht. Een week geleden nu, sindsdien kwam ik elke dag terug.
Waarom? Ik heb Sophie nooit gekend, zal allicht ook Wim nooit kennen. Dat hoeft niet. Jullie zijn met velen om er te zijn, voor hem, als dat nodig is. Geen enkel woord zal volle troost geven, maar af en toe kan iets een pijnstiller zijn voor verdriet dat nooit helemaal weggaat.

Paul Van Ostaijen schreef dit:

Leg uw hoofd zo in mijn arm
dat van uw voorhoofd naar uw mond mijn blik schuive
over de kam van uw neus
Leg uw hoofd zo
ik leg op uw mond mijn hand
wees rust

Ik kom af en toe nog eens terug naar deze site. Van Wim en van Sophie die ik nooit kende en nooit zal kennen. Jammer.
rik    29/9/2004  -  23:25

Ik wist van deze site niets af...
Zonet ontdekt en een uurtje stilletjes zitten lezen. Mijn ontroering is groot. Mooi om te zien dat de herinnering aan jou zo levendig blijft. Hier kom ik nog wel regelmatig eens langs...
Dag Sophie.
tom    26/9/2004  -  16:44

dag s'je,
gewoon even zeggen dat ik veel aan je denk, en dat ik alles en iedereen meet aan jou, en wat er met jou is gebeurd.
ik mis je dus.
evelien    24/9/2004  -  09:42

tumor - kanker - dood kwaadaardig -goedaardig verwijderd reeds bij pasgeborenen.
Hoeveel in die week er in Gent deze afdeling de reveu zijn gepasseerd ontelbare kinderen, kleine onschuldige,levende wezentjes,sommigen lachend en dansend in de afdeling, prooien van de dood.Ons kleinkindje kunnen we deze avond weer thuis in onze armen houden ,wel en
gezond,schuldig voel je vanbinnen als je weet dat tientallen kindjes deze kans niet meer zullen hebben.
elk kindje dat daar is gezien met elk zijn eigen verhaal blijft in onze herinnering bestaan.
tante claudine en nonkel luc    9/9/2004  -  23:12

Lieve Fie
Dag fie ,dag roos meer kan ik nu niet zeggen. Dezer dagen hebben we heel veel aan jullie gedacht en geweend gebeden dat we niet zouden moeten voelen wat we gevoeld hebben toen we jullie beiden hebben moeten laten gaan.De angst ,de onzekerheid ,onze tranen gevuld met wezenloos verdriet voor eentje van onze drie kleintjes. Gelukkig is alles positief na een spoedoperatie vrijdag vandaag juist 2 maand oud en terug uit de intensieve. Lieve Fie ,lieve Roos zorg hierboven een beetje voor onze jonge gezinnetjes in de familie.
tante claudine en nonkel luc    5/9/2004  -  22:21

omdat stilte altijd volgt als een antwoord,op een gezegde of op een gebeurde gelijk waar op deze wereld.
c    31/8/2004  -  23:43

And the way his father had slipped from them, that had been the worst accident of all. And yet these events have formed him, shaped him, determined who he is. They were things for which it was impossible to prepare, but which one spent a lifetime looking back at, trying to accept, interpret, comprehend. Things that should never have happened, that seemed out of place and wrong, these were what prevailed, what endured in the end.

(Jhumpa Lahiri - The Namesake)
tine    29/8/2004  -  16:30

De laatste uren voor het einde
dan wordt die grote wereld klein,
is plotseling alles onbeduidend
tot aan het laatste beetje pijn.

Wat wij zo indrukwekkend vonden
verliest zijn glans, verliest zijn zin
maar achter die gesloten ogen
glanst een gigantisch groot begin.
(Toon Hermans)
koen    28/8/2004  -  20:10

Vorige nacht ontwaakt uit een enge droom, de werkelijkheid bleek helaas nog veel harder te zijn.
Waarom was het als kind steeds andersom?
wim    23/8/2004  -  17:46

De herinnering heeft steeds nieuwe woorden nodig, ze moet kunnen bljven bewegen.
(P.F. Thomése - Schaduwkind)

Maar het is moeilijk steeds nieuwe woorden te vinden die het unieke van wat geweest is, verwoorden en de nog steeds onwezenlijke leegte beschrijven. Soms is er enkel nog de stilte...
tine    20/8/2004  -  20:50

waarom heerst er hier zo een stilte?
...    20/8/2004  -  15:59

'What's lost never perishes.'

(Haruki Murakami, Hard-boiled Wonderland and the End of the World)
evelien    25/7/2004  -  17:03

Voor altijd? Hier, fietsend in deze grootse landschappen kan ik het soms nog steeds niet geloven.
Gisteren tijdens een fel onweer naar de thindersticks geluisterd, brings back memories.
wim    23/7/2004  -  19:10

Dag liefste Meyer, de zomer is zoal een tijdje bezig en Mr. Allegaert duwt duizenden kilometers van hier in een constante beweging op zijn trappers. De regen valt zachtjes neer, ik sta in de keuken maar wat rond te lummelen en luidop mee te zingen met Radio1, stilaan lijkt er een harmonie te ontstaan tot het volgend nummer op de radio 'Feest' van TheLau blijkt te zijn. Plots worden wij hard terug geslingerd naar die pijnlijke dagen waarop jij weggegaan bent. De regen is niet zwoel meer, maar een miezerige natte nevel. Meyer, we missen je!
klaus en kathy, Hannah, Ernest & Noah
klaus    21/7/2004  -  10:32

Op zoek naar verschillende sophietjes op het internet, daar mijn vrienden hun pasgeboren dochtertje sophie hebben genoemd, kwam ik onverwacht op deze site terecht. Ik wil graag mijn ontroering en achting achterlaten hiervoor.
marietha    17/7/2004  -  20:58

Liefste Phie,

Momenteel aan het pendelen tussen heden en verleden. Het voelt goed om 'ns geen nevenactiviteiten te hebben.
Je zou het hier ongeloofelijk mooi gevonden hebben.
wim    13/7/2004  -  21:54

Lieve Sophie
Vandaag 17 maanden na 30 januari... Het wordt steeds duidelijker dat de tijd niet stilstaat en ons leven verdergaat. En nog steeds blijf ik je levende invloed, je kijk op dingen, je stem missen. De wereld draait verder, met iets dat blijvend hapert.
Tine
tine    30/6/2004  -  21:43

Liefste Sophie,

In september rees het idee om op wereldreis te vertrekken. Het was voor het eerst dat ik terug in de toekomst kon, durfde kijken. Nu zijn de voorbereidingen achter de rug en vertrek ik morgen richting Canada.
Ik weet niet echt wat ik allemaal van deze reis kan, mag verwachten maar ergens hoop ik erin te slagen jou een mooie plaats te kunnen geven, zodat ik samen met de herinneringen aan jou mijn leven kan verder zetten.
Je zal natuurlijk op de eerste rij meereizen.

liefs,
wim
wim    26/6/2004  -  15:18

Bij het nakende vertrek van Wim nog even door je fotoalbum gebladerd... Foto's uit 94 van jou en Wim toen ik jullie nog niet eens kende. Betrapte mezelf dat ik hier breed zat te glimlachen naar het scherm... Gek.
anton    9/6/2004  -  15:44

'Ik hou van verhalen. Soms zijn het dromen en soms herinneringen die nooit verdwijnen. Als het echt goed lukt, kunnen ze dingen die niet waar zijn toch waar maken. In zo'n verhaal kun je iets of iemand naar je toe halen. Je kunt iemand weer tot leven wekken en haar tegen je laten praten.'
Ook dat staat in 'Hemelstof'. Het is de mooiste troost die ik ken.
gie bogaert    6/6/2004  -  21:54

Dag Phie
eva    30/5/2004  -  14:43

Maar er is een soort verdriet dat niet verdwijnt. Het zet zich ergens in je vast, in je hart of in je ziel, en het laat nooit meer los. Soms slaag je erin er niet aan te denken of zou je zelfs gaan geloven dat je het zal vergeten. Maar dat is een illusie. Want het sluimert. Elk moment in om het even welke situatie kan het zich weer openbaren: in een oogopslag in een onbekend gelaat, in een spiegelbeeld, in een geur, in de aanzet van een zin.

(Hemelstof - Gie Bogaert)
tine    16/5/2004  -  21:26

Door een dom ongeval werd mijn geheugen voor een paar uur gewist. Bij de reconstructie van wie en wat ik was kwam ik in mijn portefeuille jouw foto tegen. Het opnieuw beseffen dat ik je definitief verloren was kwam hard aan, de pijnlijke emoties brachten me terug in de bewuste wereld. In het ziekenhuis ook nog maar 'ns beseft hoe sterk jij wel was.

liefs,
wim
wim    8/5/2004  -  09:42

zit hier nog eventjes te werken in t bureel met de radio aan. De intro van een liedje,stop eventjes met werken en luister verder,inderdaad Ann Christy met "de roos" roos en fie die samen weer in mijn gedachten wandelen,eventjes word ik stil en besef hoe de tijd ons verder en verder wegdrijft en ons naar nieuwe en andere topmomenten drijft in dit aardse leven.
tante claudine en nonkel luc    5/5/2004  -  23:44

steeds hetzelfde gevoel, steeds hetzelfde verlangen, steeds dezelfde woorden ...
ik mis je!
wim    23/4/2004  -  11:19

Lieve Sophie,
Ik voel nog steeds de warmte van zoveel beelden en herinneringen - je stem aan de telefoon, de oprechtheid waarmee je dingen deed, je wil om te geloven in een toekomst. Die toekomst is er voor jou niet meer. De leegte blijft. Het verlangen naar jou ook.
tine    18/4/2004  -  10:37

Pasen...we doen ons best om vrolijk te zijn vandaag maar in ons hart voelt het helemaal anders aan. Nóg meer dan gewoonlijk is op feestdagen het verdriet om jou zo voelbaar. Went het wel ooit? Nooit zal ik vergeten hoe na die paar woorden een glimlach op jouw gezicht verscheen en je je toen ondanks alle pijn knus in de zetel nestelde. Dit beeld van jou blijft steeds in mijn herinnering. Kon ik maar toveren...
tante ingrid    11/4/2004  -  08:38

s'je,
Het ziet ernaar uit dat we je echt wel kwijt zijn... Niets nieuws natuurlijk, maar soms valt het op mij als een lading kasseistenen. Het besef dat je weg bent. Ondenkbaar. Nog altijd.
liefs
e
evelien    8/4/2004  -  21:54

Van de sneeuw naar de lente. Ik voel de zalige warmte van de eerste lentestralen. De tuin staat vol lelies. Overal is het licht en groen. Ook mijn gedachten staan op lente. Er is één kronkel in mijn geest dat altijd op winter zal blijven staan.
kathleen    30/3/2004  -  14:10

Life is what happens to you
While you're busy making other plans

John Lennon
wim    18/3/2004  -  08:36

... and I live in a world where the two truths coexist: where both hell and hope lie in the palm of my hand.

(Lucky - Alice Sebold)
tine    7/3/2004  -  18:32

Hey Sophie

Ben naar de bergen geweest. Moest aan jou denken. Op mijn computerscherm weken voor de skivakantie al een mooi bergzicht. Dacht aan jouw kamer met posters, foto's en dia's van je sneeuwwandelingen.
Op de liften, terwijl ik naar boven getrokken werd, steeds naar de blauwe lucht gekeken, goeiedag gezegd, met jou gesproken, veel vragen gesteld, glimlachend en wenend.
kathleen    3/3/2004  -  22:56

liefste Meyer, waar ben je?! Ik zou je mening voor het ogenblik kunnen gebruiken, nu moet ik verder met wat ik veronderstel dat je mening kon geweest zijn.

Een heel stevige groet,
klaus
klaus    2/3/2004  -  23:20

lief s'je,
Alles ziet wit, maar de troost van de eerste sneeuw is al lang achter de rug. Ik mis je zo.

evelien
evelien    27/2/2004  -  11:19

Zolang er sneeuw ligt (Herman de Coninck)

Winter. Elke boom, herleid
tot zijn skelet, staat helemaal los,
total loss.

Slechts sneeuw doet wat verloren
is, weer bij elkaar horen,
weer bij elkaar luisteren,
maakt bomen weer tot bos.

Lieve Sophie, je schreef me ooit: 'Welkom in de zelfhulpgroep verloren in de sneeuw'. Nu ga ik naar de sneeuw en ik zou daar zo graag, zo vreselijk graag met jou over praten. Maar 'met jou' kan niet meer. Enkel nog aan jou, over jou ... zonder jou.
Tine
tine    19/2/2004  -  11:56

een man dacht

Een man dacht:
wanneer zal ik eens één minuut niet aan haar denken?
Nu?
Hij ging zitten
en dacht één minuut niet aan haar.

Toen stond hij op en wandelde verder, dacht verder,
steeds verder, zonder tussenpozen,
aan haar.

Toon Tellegen
wim    10/2/2004  -  15:54

Na een afscheid (Herman de Coninck)

Dit is gemis:
lang
kijken naar de zon
die ondergegaan is.
tine    5/2/2004  -  11:24

Vorig jaar namen we op dit moment afscheid van jou, er waren mooie woorden en velen vertelden me achteraf dat het een bijzondere afscheidsviering was. Tja.
wim    5/2/2004  -  10:04

Als nieuw
Als je maar genoeg kwijtraakt, wordt het verleden op den duur wat eerst de toekomst was: een verte om in weg te dromen, een horizon waarachter herkansingen altijd mogelijk zijn en altijd waar, ondanks het voorbije van alles, de raadselachtige hoop gewoon blijft bestaan.

Uit Schaduwkind van PF Thomése
wim    4/2/2004  -  21:39

De tijd, soms gaat ze te snel, soms te traag. Is het niet vreselijk dat jij er al een jaar niet meer bent? Als iemand een jaar naar Amerika op uitwisseling gaat, lijkt dat voor de familie en vrienden een onoverkomelijk lange tijd, een heel jaar! Na een jaar staat die persoon met amerikaans accent en al weer op de familiebarbecue een glas te drinken. Het voorbije jaar had ik veel zin om zo aan jou te denken, Sohie. Je bent er even niet, maar na een hele tijd zou je weer bij ons komen. De realitiet is zo erg, zo vreselijk dat ze bijna niet te vatten is. Er is een jaar voorbij en je drinkt nooit meer een glas met ons. De tijd, soms gaat ze te snel, soms te traag, soms gaat ze helemaal niet.
kathleen    2/2/2004  -  08:51

Lieve Sophie.
Ik zit hier nu te bladeren in het nieuwe familiestamboek 400 jaar waarvan jij ook een stukje bent om te blijven bestaan in woorden en zinnen en toevallig bots ik hier nu op een gedichtje van Toon Hermans en hoor ik het hem zo voordragen met die speciale klankbuigingen in zijn stem.

Sterven doe je niet ineens, maar af en toe een beetje.
En alle beetjes die je sterft - 't is vreemd - maar die vergeet je.
Het is je dikwijls zelf ontgaan, je zegt'ik ben wat moe'.
Maar op een keer dan ben je aan je laatste beetje toe.
Toon Hermans.
En nu moet ik nog het laatste zinnetje eronder er ook nog bijvoegen, het geeft zo mooi weer wat ik gisteren wilde zeggen en doen voelen.
Nu is er nog pijn om je gemis,
STRAKS STILLE DANKBAARHEID OM WAT JE VOOR ONS BLIJFT:
IEMAND OM NOOIT TE VERGETEN.
tante claudine en nonkel luc    31/1/2004  -  23:46

Aan iedereen, dank voor jullie vele reacties het afgelopen jaar. Ik vind dit gedenkboek iets zeer waardevols. Het maakt het medeleven tastbaarder.
wim    31/1/2004  -  12:04

dag Fie,dag Wim
Verleden jaar was er niets die ons kon troosten tegen dat we een heeeeel klein beetje het besef hadden dat jou schoonmoeke was heengegaan van ons leefden we weeral met de gedachte jou te moeten loslaten wat een maand later ook is gebeurd. De dag na jou heb ik nog een ander dierbaar mens uit mijn leven naar het plein der overgang vergezeld. Zonder nog de andere 9 mensen te noemen in 2003. Het is een beetje teveel van het goede lieve fie.
Maar helaas het leven gaat door of god zij dank gaat het leven verder,ik weet niet hoe ik het moet zeggen het leven gaat door en nu wordt ons verdriet overschaduwd door het geluk van de prille levens van een tweeling en een derde eenling op komst,drie toekomstige kleinkinderen tegerlijkertijd. Ons geluk,lieve Fie en Wim kan niet op en dan op zulke dagen ben je klein, heel klein en zijn we een beetje beschaamd dat zoveel geluk nu ons te beurt valt en dankbaar en jij fie nooit zal je meer veranderen, dat je eeuwig zult zijn zoals we jouw voor 't laatste hebben gezien. Hoe noemen ze dat, jou beeld voor eeuwig gegrift zonder toekomst. Maar uw Wimmeke heeft nog een toekomst, ik hoop dat hij ooit weer echt mag leven zonder jouw ooit te vergeten maar met tederheid jouw diep in zijn hart te koesteren in een hem nog ongekende toekomst. Ik hoop dat jij Sophie, Wim van hierboven uit mag begeleiden en beschermen en dat jij ginder ver, hem een teken geeft dat alles goed is en zal zijn, dat hij ginder ver van jou een teken mag krijgen, dat hij weer de zin van het leven mag zien, de toekomst zonnig mag zijn, dat hij ooit in de bergen, hoog op een bergtop mag uitschreeuwen hoe gelukkig hij is, dat hij met zijn handen wolken zou willen plukken van geluk om ze daarna weg te blazen als zachte kusjes naar jou.
tante claudine en nonkel luc    31/1/2004  -  00:27

Dag Sophie, dag Wim

al één jaar, een jaar waarin ik geen dag niet aan jullie heb gedacht,
een jaar waarin ik Sarah (die ook jouw naam draagt, Sophie) kreeg en zag groeien tot een vrolijke meid die honderduit babbelt en brabbelt ...
Wim, veel liefs en moed van ons allemaal
aida    30/1/2004  -  20:10

Aan Wim, lieve man van Sophie,

In de stilte van mijn dromen
fluister ik heel zacht jouw naam
misschien kan jij het horen,
in het vallen van een traan
die in zachtheid is verweven
tot een parel van verdriet
waar de stilte is verdwenen
toen die traan mijn hart verliet.
Parels uit het hart
doorbreek mijn gefluister.
Laat de liefde van de tranen
mijn verdriet zijn in het duister.

Ann (mama van Dorien + 16/01/03, enkele dagen voor Sophie ook aan die smerige kanker leukemie)
Veel moed, maar het is moeilijk, ik weet het
ollivier ann    30/1/2004  -  19:03

Kei
Dit is de kop waarin de kosmos kon.
Onder een uitwas van verwaaide haren
(als was de oerknal door z'n kruin gevaren)
zag hij een weg van hier tot aan de zon:
met e en m en c-kwadraat begon
het duister van de schepping op te klaren.
Dit is de kop waarin de kosmos kon,
waaruit een tong stak tegen de barbaren,
wat niet voorkwam dat Opperheimer won
(zoals ze in Japan hebben ervaren).
En wij, wij blijven naar die Einstein staren,
Gods eigen hersencellengrabbelton.
Dit is de kop waarin de kosmos kon.

gedichtendag 29 januari
kathy    30/1/2004  -  16:05

Het zou niet mogen zijn! Eén jaar, 365 dagen, 8760 uren, seconde na seconde word je gemist. Meyer, Lieve Sophie, waar ben je?

Januari betekende een soort sperperiode in het schrijven naar jou. Elke dag woog zwaarder en was een dag dichter naar het punt waarop men kan zeggen 'Sophie is al een jaar dood ...' De nachten brachten onrust deze laatste dagen, hele brieven heb ik gedroomd, één keer is er een moment geweest waarvan ik zeker was dat jij in de buurt rondhing, ik wou Kathy wakker maken om te zeggen dat je er was. Helaas wakker worden betekende helderder denken en in de duisternis staren. Vanmorgen aan de keukentafel kwam je, tijdens de rush van het ochtenduur, onmiddellijk ter sprake. In de ogen van Hannah en Ernest ligt een begrip voor het gemis. Kathy schrijft je niet, maar mist je des te meer, zeker nu. Noah zal je helaas niet herinneren, maar zijn knuffel blijft voor hem sophietje en daarom word je door Nonie elke dag verwend en geknuffeld. Lieve Meyer, de sneeuw smelt zachtjes, doe jij dit nu? Laat je straks de krokussen bloeien? Reis je binnen enkele maanden mee op de schouders van Mr. Allegaert? Zorg je dan goed voor hem?

Sophie, we missen je! Tot schrijfs.
klaus    30/1/2004  -  13:56

Onvoorstelbaar
dat je er al een jaar niet meer bent
hoe vaak je in mijn gedachten zit
zo dikwijls in onze gesprekken

onze jongens kussen geregeld je foto
voel je die warmte?
nathalie    30/1/2004  -  09:45

Lieve Sophie,
Ik ken je niet, ik heb je nooit ontmoet. Ik zie alleen maar dat er heel veel mensen van je houden. Jij moet wel heel bijzonder geweest zijn.

Lieve Wim,
Zoveel liefde dat er van jou uitgaat. Ik hoop dat het leven ooit weer goed wordt voor jou.
Veel Sterkte.

Ilse
ilse    29/1/2004  -  22:35

Sneeuwstorm

In mijn streek zegt men 'ver' in de zin van
'bijna'. Het is al 'ver' winter.
En zo ver is het inderdaad. Sneeuw is eeuwig leven
op een wit blad zonder letters geschreven,

niets is nog hier, alles is ginder.
Zoals dat boerderijtje, tien vadem
onder de sneeuw. Sneeuw doet het landschap
wat longen doen bij het inhouden van adem,

wat ik doe door niet te zeggen
hoe ik me tastend op alle plaatsen
en duizend keer per minuut en amechtig

en toch zoekend en bijna plechtig,
en lief en definitief, op jou wil neerleggen
als sneeuw, van de eerste vlok tot de laatste.

Herman De Coninck
wim    28/1/2004  -  12:24

Beste Wim,

Herken je dit?

de mensen kijken triest
omtrent jouw schijnbaar groot verlies
ja zo zijn ze maar u hebt dat fout gezien
want ze veinzen empathie in hun gegrien

nu de dagen zijn geteld
van de doden niks dan goeds
maar de dieren ruiken het gevaar
dat daar in de verte broeit

weet je wat ik heb gemerkt
dat de mens in wezen toch zo sterk
zich geen blijf weet met buitenshuis verdriet
dat hij 't niet voelt en eigenlijk zelfs niet ziet

naar men zegt voelt u zich
naar men zegt voelt u zich slecht
naar men zegt voelt u zich
is dat echt voelt u zich slecht

Stijn Meuris

kathleen    27/1/2004  -  12:16

Lieve Sophie,
(ik kende jou eigenlijk niet genoeg om je met 'lieve' aan te mogen spreken, maar in het afgelopen jaar sprak Wim met zoveel liefde over jou en zodus...)
Maar wat ik wou zeggen: jaren sprong ik arrogant om met zaken als ziekte, verval en dood. In 2003 verloren twee mensen die me dierbaar zijn iemand aan kanker. Wim verloor jou, Ilse haar vader. Sindsdien weet ik wel beter.
Het ga je goed.
Anton
anton    27/1/2004  -  12:07

s'je
vreemde ontmoeting in la paillotte, vrijdag.
toen we binnenkwamen speelde de wals van amélie.
hoe moet ik je nu bedanken?

e
evelien    26/1/2004  -  10:53

Eiland (Judith Herzberg)

Er zit iets verdrietigs in verdriet
alsof het alleen niet genoeg was.
Het is onder water roepen
om iets dat daar niet is.
Het schijnt te slijten, de tijd
schuift het wel weg.
'Rendieren sterven als gevolg van heimwee.
Heimwee naar de onbegrensde
vlakte van het Noorden.'
Niet dat ze op öland niet
kunnen rennen, ze kunnen
alleen niet wennen aan het idee
dat alles aldoor uitloopt in die zee.
tine    18/1/2004  -  20:17

Misschien dat hij er op een dag mee zou leren leven; kwijtraken zou hij het nooit.
'Ik stel me voor dat een stuk van mijn ziel door een prothese is vervangen', schreef hij. 'Die gehoorzaamt mij nog niet. Soms, op sombere momenten, denk ik dat dat ook nooit zal gebeuren. Maar ik heb de hoop nog niet helemaal opgegeven.'

Henning Mankell
'de man die glimlachte'
.    9/1/2004  -  22:41

Sophie, bedankt voor de sneeuw! Jouw verjaardag werd er een beetje witter door gekleurd. Liefs, van ons.
klaus    1/1/2004  -  19:06

Sneeuw op jouw verjaardag! Maak er maar een goede gewoonte van.
wim    1/1/2004  -  09:59

beste Sophie
ik heb gisteren naar een film gekeken en die hete lillo en stitch
en daar zeiden ze zo.
familie betekend niemand achterlaten .
deze zin bleef altijd maar in mijn hoofd rond dwalen.
en voor mij was je ook een stuk van mijn familie.
ik zal je ook nooit achterlaten.
dikke zoenen van hannah
hannah    31/12/2003  -  13:27

Lieve Sophie

Ik wil je hier nog iets schrijven in 2003, het jaar waarin jij toch nog even hebt geleefd. Soms lijk je helaas pijnlijk ver weg. Op deze "feestdagen" ben je zo dichtbij, maar nooit meer dicht genoeg, nooit meer levend...
Op oudejaarsavond 2000 hebben we in dat piepkleine appartementje in Koksijde getoast op het nieuwe millennium. We hebben elkaar ongetwijfeld geluk toegewenst en al wat we belangrijk vonden. Het was de laatste keer dat de jaarwisseling en je verjaardag onbezorgd waren.
Ik denk de hele tijd aan je.

Tine
tine    31/12/2003  -  09:19

fietje
Je hebt er al van gehoord de grote nieuwjaarsfeesten bij tante Claudine, eten,vuurwerk a volonte,gezellige babbels over de familie en hun kinders,grappen en grollen van tantes en nonkels ondereen en met ne druppel in de hand.
Nee,dit jaar eventjes niet,jij en je schoonmoe Roos fladderen rond in mijn gedachten toch zullen we allen samen zijn,stille momenten tussen flarden babbels,jullie namen,jullie momenten............
tante claudine en nonkel luc    30/12/2003  -  23:38

pff, 11 maanden vandaag: niet in staat om thuis te zitten, niet in staat om op het werk te zitten, ...
een zinvol(?) leven zonder jou lijkt mij zo onmogelijk.
wim    30/12/2003  -  16:06

Liefste Phie,

2 jaar terug beleefden we bijzonder fijne momenten in de ondergesneeuwde bergen van Arêches. Vorig jaar volgde in die periode het ene slechte nieuws het andere op. En nu is het jaar dus terug bijna rond. Het afgelopen jaar voelt als een donkergrijze waas, aan mij voorbij getrokken zonder enig tijdsbesef.
Binnen enkele dagen zou je 32 worden. De afgelopen 13 jaar was ik nu op zoek naar geschikt cadeau.

Liefs, je wim
wim    28/12/2003  -  11:38

Liefste Meyer. Een jaar geleden hadden wij het euvel plan opgevat om samen kinderboeken te maken. Ik omdat bescheidenheid nooit mijn sterkste kant geweest is. Jij omdat het jou een toekomst tekende. Sophie, het boek is af. Of er ooit iets mee zal gebeuren weet ik niet (ik zal er mijn uiterste best voor doen). Meyer, jij speelt zelf de hoofrol in dit boekje. Zonder jou had ik het niet gekund.
Lieve Sophie, ik heb tv-makend Vlaanderen op de hoogte gebracht van Mr. Allegaert zijn plannen. Ik hoop dat we er ergens mee geraken en dat Wim er zo in slaagt om een stuk eenvoudiger aan zijn tocht te beginnen.
Het sneeuwde vandaag weer. De donkerste nachten ruimen gelukkig vanaf nu plaats voor langere dagen. Ik hoop dat ze mijn duisterste gedachten meenemen.
Lieftse Meyer, laat het nog veel sneeuwen! Dikke knuffel.
klaus    23/12/2003  -  18:41

De eerste sneeuw,dit is Sophie die ons zoentjes geeft.Meer en meer leren we je nog beter kennen.In dit aardse hebben we jou nooit echt gekend ,de tijd dat je bij ons de tantes en de nonkels was,was te kort om jou echt te kennen.De schrijfsels in het gedachtenboek van vrienden en eigen familie leren mij, dat tijd om iemand echt te kennen,hoe oud de mens ook wordt altijd te kort is.De evolutie,de groei van de mens is nooit af,als een cirkel rond en rond zonder begin en einde.
tante claudine en nonkel luc    22/12/2003  -  23:30

Lieve Sophie
Vorig jaar zijn Katie, jij en ik op de eerste zondag van de kerstvakantie naar de Fnac geweest. Een uitstapje waar we achteraf niet al te trots op waren: te druk, te nadrukkelijk kerstmis. Maar we hebben wel veel gelachen en 2003 leek toen nog echt een gelukkig nieuw jaar te worden.
Nu behoort jouw toekomst definitief tot het verleden. Het blijft iets om steeds opnieuw naar weg te dromen.
tine    21/12/2003  -  10:56

liefste s'je,
kon ik maar..., had ik maar...
(we gaan naar de bergen, dat moest ik toch even kwijt tegen jou)
evelien    16/12/2003  -  09:35

Jouw afwezigheid is groter dan mijn aanwezigheid.
(Bram Vermeulen)
wim    9/12/2003  -  10:33

Foto (Herman de Coninck)

Weemoed is een foto van voor 20 jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen. Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.

En omgekeerd. Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen:
waar waren we gebleven?
Bij jou. In Die Dagen.

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.
tine    30/11/2003  -  16:31

24 november 14 jaar terug ... je wou er om één of andere bizarre reden meestal niet aan herinnerd worden maar ik moest het toch nog 'ns kwijt.
wim    24/11/2003  -  21:52

Sophie
Soms wandel je 's nachts in mijn dromen rond. Je bent levensecht. Ik kan weer met je praten en alles is goed en juist. Kan je glimlachen in je slaap (want zo voelt het aan)? Waar dromen 's nachts de enige tastbare realiteit zijn, zijn het 's morgens ongrijpbare fragmenten geworden, even ongrijpbaar als jij. Ik mis je...
tine    22/11/2003  -  08:03

Dag Sophie,
Net het liedje gehoord 'I miss you like crazy' op de radio. De tranen gingen aan het rollen. Er gaat geen dag voorbij dat we niet aan je denken. Men zegt dat tijd de pijn verzacht maar hoeveel tijd daarvoor nodig zal zijn vraag ik mij dikwijls af...we missen je meer en meer. Gelukkig zijn er nog de vele mooie herinneringen die we regelmatig kunnen bovenhalen en we zorgen ervoor dat bij jouw foto op ons kastje naast de schouw zelden een bloemetje ontbreekt. In onze verbeelding ben je nu een ster aan de hemel die eeuwig blijft schitteren.
tante ingrid    20/11/2003  -  11:42

Goed nieuws bij het nationaal instituut voor de statistiek deze morgen, de gemiddelde leeftijd bij de vrouwen stijgt tot 81 jaar.
wim    18/11/2003  -  08:28

Dag Phietje,

Ondertussen zijn we negen en een halve maand verder. Mijn leven kabbelt verder in golfbewegingen. De zinloosheid van een (oppervlakkig) bestaan zonder jou is een allesoverheersend gevoel. Nog steeds poog ik deals af te sluiten om je ook maar 1 moment terug in mijn armen te kunnen houden, 'gewoon' een uur terug samen en dan samen sterven lijkt me zo'n zalige gedachte. Helaas valt er over ons aards bestaan nog steeds niet te onderhandelen.
Het is een vanzelfsprekendheid en absoluut geen troost maar nog nooit heb ik zo intens (over ons) gedacht als de afgelopen maanden. Ik denk dat je tevreden zou zijn met mijn hersenactiviteit op gevoelsvlak, helaas brengt dit nu niets meer op, niets meer dan een hoop frustraties. Ik zou over zovele dingen jouw gedachten, jouw mening willen horen zodat ik het niet langer moet stellen met mijn gissingen, interpretaties.
Ik hoor me, op jouw voorlaatste dag, steeds opnieuw zeggen: ik zal je missen. Misschien maar goed dat ik toen de impact van deze woorden niet kon schatten. Je ging er zelf ook wel geen boodschap aan gehad hebben moest ik je toen verteld hebben dat mijn leven simpelweg ging instorten. Uiteindelijk heb ik nog steeds mijn leven, ik kan er tenminste nog zelf over beslissen, jij hebt die luxe niet meer.
Afgelopen weekend wandelde ik over de Hoge Venen, oa ons langlaufparcours van 25km met de schuilhut waar ik ieder jaar opnieuw onderkoelde. Ik krijg steeds een rustig gevoel bij het bezoeken van 'fijne herinneringsplaatsen' maar het blijft allemaal zo onvoldoende. Gedachten, herinneringen aan ons kan ik naar mijn gevoel te weinig tastbaar maken, soms zijn ze gewoon ongrijpbaar. Het blijven meestal mistige flarden die in een razendsnel tempo verspringen. Het is precies zoals denken tijdens het fietsen, ik kan de gedachte slechts kort vasthouden, alvorens er alweer een nieuwe binnendringt.
Een leven zonder jou blijft zo ongelooflijk hard, zo onaf.

Ik mis je !!!
Wim
wim    16/11/2003  -  10:59

nieuw leven , negen maand na je dood. ik ben zo gelukkig en ik mis je zo
Eva
eva    10/11/2003  -  14:31

Nu ik jou heb verloren is het zoals toen
de eik voor mijn raam was gekapt.
Een blik die doorschiet
terwijl hij wil worden gestuit.

Zo'n leegte in leegte
die jij als enige ziet.
Zo'n verdriet, maar dan
groter en langer.

(Kees Spiering)
tine    6/11/2003  -  12:34

1 november volgens het vrt-nieuws van 13u. Een item overal de funeral award (?!) voor de begraafplaats van Mechelen en Schelle en een item over een limburgs bedrijf die design doodskisten fabriceert. Ze wisten de essentie terug fijn samen te vatten.
wim    1/11/2003  -  13:13

Lieve Wim,

VEEL STERKTE!
gridje    31/10/2003  -  23:07

Dag Sophie,

30 oktober, 9 maand later. Er is al zoveel gebeurd en tegelijkertijd is er nog niets veranderd. Het blijft zo onwezenlijk en verschrikkelijk erg. Ik vind geen andere woorden om te omschrijven hoe ik me voel. Ik voel me dan ook zo verward. (blij, want Astrid krijgt een broer of zus en tegelijkertijd immens verdrietig want ik kan het aan jou niet meer vertellen en jij bent er niet meer.) Ik vind weinig troost in poëzie of mooie woorden. Het blijft erg hard. Katie.
katie     30/10/2003  -  11:17

Ik voel me vandaag terug compleet verloren, alleen en leeg. Ik word verondersteld mijn hoofd te pijnigen op htm-tags en asp-code maar mijn geest overspoelt mijn hersenen met gedachten aan jou, aan wat geweest is, had kunnen zijn en nooit meer zal zijn. Soms 'lijkt' het leven toch zo'n zinloze onderneming. Ik mis je!
wim    29/10/2003  -  13:43

En wij met jouw gedempte flarden
in jouw en onze tijd op aarde

(Hugo Claus)
tine    28/10/2003  -  12:23

Hoi Wim,

Ik heb je verhaal over Sophie gelezen met ongelooflijk veel herkenning en emoties. Ik wil je een compliment geven voor de mooie site die je voor Sophie hebt gemaakt. Ze zal trots op je zijn.

Mijn vriendin Tianne is vorig jaar ook aan de kanker bezweken. Kort voor haar dood begon ze enkele gedichten te schrijven. Ik denk dat Sophie het volgende gedicht erg zou aanspreken:

Fijn

Mijn lichaam is straks te moe,
Waar gaat mijn geest dan naartoe?
Word ik opnieuw weer een kind?
Of ga ik ergens heen, waar ik eeuwige rust vind.
Misschien word ik wel een heel mooi dier,
Of blijf ik gewoon voor altijd hier?
Een ding is zeker, mijn lichaam houdt ermee op,
Maar wie weet is het hierna hartstikke top.
Zou ik nog weten dat ik bestond?
Of zweef ik alleen maar een beetje rond.
Ziek zal ik in ieder geval niet meer zijn,
Met die gedachte lijkt me de dood heel fijn!

Tianne
20 juni 2002

www.tianne.nl
gerard van merwijk    27/10/2003  -  20:00

kijk naar buiten: het sneeuwt
evelien    24/10/2003  -  09:54

meterfee s'je,
Vandaag een jaar geleden stormde je ons kamer binnen, die van mij en ischa, met cadeautjes en een lach van hier tot ginder. Wie kan dat nog geloven, vandaag? Ik mis je.
evelien    23/10/2003  -  09:53

Twee

Destijds in kinderspelletjes kon je,
bv. als je veter was losgeraakt,
gewoon 'twee' zeggen, en dan stond je
even buitenspel, niemand mocht je dan nog aantikken.

Voor jou had dat moeten blijven gelden.
Dat je 'twee' zei, 'ik ben even
mijn man kwijt', en dat die laatste tien jaar
dan niet hoefden mee te tellen.

Of dat je, in plaats van te sterven,
gewoon verstoppertje speelde
en dat we je nog steeds
niet hadden gevonden.

Herman de Coninck
wim    18/10/2003  -  12:51

Hey Sophie

Morgen bereiden we op school de dodenherdenking voor. Samen met de collega's overlopen we teksten, muziek, symbolen die we in zo'n moment willen brengen. Nog geen enkel schooljaar is dat voor mij moeilijk geweest. Nog nooit heb ik ten volle beseft dat de mensen die naar ons stille moment komen om hun doden te herdenken, echt luisteren naar wat wij brengen. Waarschijnlijk luisteren ze zo aandachtig in de hoop dat wij woorden van troost vinden voor hen, dat wij hen een verklaring kunnen geven voor het niet meer zijn.
Morgen zal ik stiller zijn dan anders en zal elk woord wat voorgelegd wordt, diep indringen en zeer pijnljik raken.
Ik wou dat ik even onwetend als andere jaren kon zijn. Ik wou dat ik morgen niet aan jou hoefde te denken. Ik wou dat jij er nog was.
kathleen    15/10/2003  -  20:19

Ik was vanmiddag op de Kulak en heb daar enkele jaargenoten uit de Germaanse teruggezien. Op de vraag wie ik nog vaak zie, moest ik antwoorden met 'zag'.
tine    15/10/2003  -  17:17

Ook al weet ik dat het niet kan, toch blijf ik ergens hopen dat ik op een morgen kan wakker worden in een wereld waar jij terug bent. Weg verdriet ... weg onophoudelijke pijn. In de plaats daarvan jij en een uitgelatenheid, te groots om onder woorden te brengen. Helaas.
tine    14/10/2003  -  21:42

Zou Tagaste dag na dag in een leeg huis hebben doorgebracht? Een leeg huis... ook al zijn er mensen? Ooit een fijne ervaring hebben gehad... die je niet kunt delen met die persoon die je het dierbaarst is? Even vastgehouden willen worden door wie dat niet meer kan?
Natuurlijk is Sophie niet 'weg', leeft ze voort in verhalen en herinneringen. Maar toch... het is een magere troost. Ik vrees dat het leven nooit meer zal zijn wat het ooit geweest is. Al doen we vaak alsof.
renzo    14/10/2003  -  17:08

Ik vrees dat ik Tagaste toch niet in alles kan volgen. Ergens klopt het misschien wel, bv: Wat wij waren voor elkaar zijn we nog altijd of waarom zou ik uit je gedachten zijn,omdat je mij niet meer ziet?
Maar of ik ooit zal kunnen geloven dat het leven is wat het altijd geweest is daar twijfel ik toch sterk aan. Want het leven is uiteindelijk toch ook het aardse, fysische bestaan en dat zal zeker nooit meer zijn wat het ooit is geweest. Mocht ik dat fysische bestaan ooit kunnen wegrelativeren wat zou er mij dan nog beletten om ook aan de andere kant van de weg te gaan fietsen?
Wat het spreken zoals weleer betreft, dat doe ik nog steeds en zal ik wellicht ook altijd blijven doen ...

Lieve Phie,

Gisteren fijn nieuws van mijn werkgever ontvangen. Hij kwam me vertellen dat ik vanaf augustus 2004 een jaar tijdskrediet kan krijgen. Het idee van een wereldreis heeft ons altijd bijzonder aangesproken alleen hebben we dit idee nooit in de praktijk gebracht (kunnen brengen). Volgens de huidige plannen zal ik volgend jaar, met jou in gedachten, van canada naar ushuaia fietsen. Ik zie er naar uit, ik heb zowaar voor het eerst het gevoel dat ik wat vooruit kan kijken.

Liefs,
je wim

... alleen is er een bijzonder groot verschil tussen spreken tegen en spreken met Sophie.
wim    10/10/2003  -  13:57

WIM,
De dood is niets.Ik ben maar aan de andere kant.
Ik ben mezelf,jij bent jezelf. Wat wij waren voor elkaar zijn we nog altijd.Noem me zoals je me steeds genoemd hebt. Spreek tegen mij zoals weleer,op dezelfde toon,niet plechtig,niet triest.Lach om wat ons samen heeft doen lachen.Bid,glimlach,denk aan mij,bid met mij.
Spreek mijn naam uit thuis zoals je altijd hebt gedaan,zonder hem te benadrukken,zonder zweem van droefheid.
Het leven is wat het altijd geweest is,de draad is niet gebroken.Waarom zou ik uit je gedachten zijn,omdat je mij niet meer ziet?Nee ik ben niet ver,juist aan de andere kant van de weg.Zie,alles is goed. Je zultmijn hart opnieuw ontdekkenen de tederheid terugvinden,zuiverder dan ooit.Dus droog je tranen en ween niet als je van me houdt.

Tagaste 354 na christus.
t    9/10/2003  -  23:54

Ik kreeg net een link van een collega om via internet te bepalen hoe oud je zal worden.
Ik heb dit 'ns berekend met de gegevens van Sophie en volgens het www zou Sophie 92 jaar worden.
Ofwel zit er een nog programmatiefout in ofwel hebben ze hierboven gemist.
wim    7/10/2003  -  13:53

Net terug van de film Jeux d'enfants (Yann Samuell). De laatste zin was: Sophie est ma meilleure copine.
wim    3/10/2003  -  22:34

This is to mother you
To comfort you
And get you through
Through when your nights are lonely
Through when your dreams are only blue
This is to mother you
(Sinéad O'Connor)

Sophie, je vond dit een fantastisch lied. Ik hoor je het in de auto nog zachtjes meezingen...
tine    2/10/2003  -  11:52

8 maanden verder, 8 maanden die wazig voorbij gegleden zijn, 8 maanden van gemis, 8 maanden doelloos aanmodderen, ...
wim    30/9/2003  -  13:40

Hey Sophie

De wind wakkert aan nu het herfst wordt. Daardoor draait jouw molentje steeds harder en harder. Het is precies alsof je vol leven zit.
Hm, was dat maar zo!

Kathleen
kathleen    28/9/2003  -  16:43

how come
out of all the people in the world
only one
can make me complete

Uit 'Aeroplane' van Bjork
wim    24/9/2003  -  09:44

Herinneringen die zo warm en levendig zijn, zouden geen herinneringen mogen zijn.
fcss    23/9/2003  -  16:51

Al die tijd al zonder Sophies warme, enthousiaste kijk op alles...
tine    22/9/2003  -  14:25

SOPHIE,
Eventjes klikken met de muis van de computer, het is juist als eventjes kloppen op de deur, en er wordt opengedaan en daar ben je met die eeuwige stralende glimlach van jou. Dichter dan ooit ervaren we jou. Een graf en een steen dat ben jij niet. Dit komt nu eventjes in mijn gedachten, voor mij en ik denk ook voor anderen is het misschien moeilijker om jou los te laten omdat telkens de drang er is om jou geestelijk en visueel met moderne communicatiemiddelen trachten te bereiken er is, om te voldoen aan die drang. Voor anderen is dit misschien een manier om zichzelf te troosten in de pijn van loslaten en toch jou te willen behouden en vertraagd dit niet het verwerkingsproces. Dit blijft een open vraag die ik me stel. Het is niet vergeten maar laten rusten van de gedachten aan de geliefde overledene zodat de mens die achterblijft een zekere geestelijke rust terugvindt als zelfbehoud in deze vergankelijke wereld. DAG FIE tot de volgende keer.
tante claudine en nonkel luc    12/9/2003  -  22:14

I just don't know what to do with myself

I just don't know what to do with myself
I don't know what to do with myself
planning everything for two
doing everything with you
and now that we're through
I just don't know what to do

I just don't know what to do with myself
I don't know what to do with myself
movies only make me sad
parties make me feel as bad
cause I'm not with you
I just don't know what to do

like a summer rose
needs the sun and rain
I need your sweet love
to beat love away

I just don't know what to do with myself
just don't know what to do with myself
just don't know what to do with myself
I don't know what to do with myself


The white stripes - Elephant
wim    8/9/2003  -  08:44

Ik mag niet denken aan de winter. Sneeuw is zo Sophie.
evelien    25/8/2003  -  09:08

Heimwee (Bram Vermeulen)

Vlak achter mijn ogen,
verscholen in mijn borst,
in elke houding die ik sta,
liet jij je sporen na.

Alles wat ik verder doe,
gaat samen met verdriet.
Want niets is ooit vergeten
en overdoen bestaat niet.

In elke beweging,
bij ieder woord dat ik bedenk,
in elke seconde van mijn tijd
zit jouw aanwezigheid.

Lieve Sophie, jij bent in de winter gebleven. Het maakt deze warme zomer onwezenlijk en doordrongen van weemoed om wat niet meer zal zijn.
tine    24/8/2003  -  21:01

in my hands
a legacy of memories
I can you say my name
I can almost see your smile
feel the warmth of your embrace
but there is nothing but silence now
around the one I loved
is this our farewell?

Never thought
this day will come so soon
we had no time to say goodbye
now can the world just carry on?
I feel so lost when you are
not by my side...

Uit de song 'Our Farewell' van Within Temptation.
vechter    24/8/2003  -  16:12

... Je kunt dit natuurlijk niet lezen, maar ik schrijf je het toch, omdat jij de enige bent met wie ik echt wil praten. Ik praat de hele tijd tegen je. Ik ben doodsbang dat ik op een dag merk dat ik niet meer tegen je praat, want dat betekent dan dat je dood bent.

Uit 'De verborgen glimlach' van Niki French
wim    24/8/2003  -  12:34

Phietje,

Net terug van weekje Barcelonette met Renzo. Een vakantie zonder jou, althans fysisch. De bergen liggen er nog, de zon was er maar ook hier is alles anders. Alles zal natuurlijk voor altijd anders zijn (maar heel soms beklemt die gedachte me niet meer).
Er waren fijne herinneringen: de camping in Jausiers (met de bemoeizieke eigenares), het zwemmen in en lezen aan "plan d'eau" en natuurlijk het fietsen over de cols. Ik heb je gewoonte om op reis voor ontbijt te zorgen overgenomen. Het is best leuk alleen in de morgen met jou in gedachten naar de bakker te wandelen.
De kleinste "tegenslag" haalt me echter nog steeds onderuit. Een zonneslag, een gebroken achterruit en de moral zakt helaas naar een absoluut dieptepunt. Ieder gevoel kan op elk moment omslaan. Zekerheden zijn niet zo van zelfsprekend.
Soms ben je zo dichtbij, soms word je ongrijpbaar

Liefs,
wim
wim    19/8/2003  -  12:10

So that's how we live our lives. No matter how deep and fatal the loss, no matter how important the thing that's stolen from us - that's snatched right out of our hands - even if we are left changed people, with only the outer layer of skin from before, we continue to play out our lives this way, in silence.
Repeating, often adroitly, the endless deeds of the everyday? Leaving behind a feeling of immeasurable emptiness.

(Haruki Murakami - Sputnik Sweetheart)
tine    16/8/2003  -  23:07

beste sophie
een lijst met woorden die me aan jou doen denken: stomen (door dat stoommachien hé), boeken, schilderen (toen hebben we veel gelachen hé, zo ziek als je was, heb je van dat klein muurtje al dat papier afgefrot), fietsen, Wim, bergen (en dus ook skiën, langlaufen, sneeuw, mist), wandelen, lezen, ziek zijn, chocolade, Katie en Roeland, snoepen, lopen, kanker, ziekenhuis, anno '02, dood, lachen, pis en kakverhalen, afzien, Antje en Jan, sterk zijn, super gul zijn, schoenen (honderd paar), Tine, kokodril, Gent, Amélie Poulin, gsm (anti dan toch), Gullegem, Tillet, koning Boudewijn, de fnac, meter zijn, begrafenis, er niet meer zijn,...

ik denk veel aan jou
kathleen    16/8/2003  -  18:18

Zaterdagavond waren we allen te tante Cecile's en nonkel Paul.
"Waar twee of meer mijn naam vernoemen daar ben ik in hun midden." woorden uit de bijbel.
tante claudine en nonkel luc    11/8/2003  -  00:07

'Ik voel met u mee, met het onverwachte waardoor u bent getroffen. Waarom het uiteindelijk gaat, in ieders leven, is het overwinnen van het lijden. En lijden en verlangen vormen een eenheid. Het is de opdracht om daaraan te ontstijgen.'
'Als u daarin slaagt, dan benijd ik u'.

Uit 'God's Gym' van Leon De Winter.
renzo    4/8/2003  -  13:12

Sophie,
Vorig jaar hebben wij samen op de dijk in Oostende met een glaasje cola 'De bewoonde wereld' van Nicci French gelezen. Een heel gezellige namiddag met de stellige afspraak geen nieuwe boeken van hen meer te kopen als dat boek zou tegenvallen. Ik heb toen op geen enkel moment gedacht dat het misschien niet zo evident was dat jij nog nieuwe boeken van hen zou lezen. De realiteit is ondertussen helaas helemaal anders...
En nu is 'De verborgen glimlach' verschenen. Dit nieuwe boek is slechts één van de vele kleine dingen die jij niet meer mag meemaken, maar desondanks blijft het onlosmakelijk met je verbonden.
Tine
tine    1/8/2003  -  16:27

Terug van het land van Mifune. Ischa lacht met twee tandjes. S'je, kom terug.
evelien    1/8/2003  -  15:39

Sophie, Noah kan lopen! stevige knuffel!
klaus    29/7/2003  -  14:23

enkele dagen voor je stierf zei ik dat ik je zou missen, ondertussen weet ik wat die woorden betekenen.
bijna 6 maanden, een slapeloze nacht.
je wim    25/7/2003  -  02:55

HEY SOPHIE.
HEY SOPHIE, eindelijk heb ik u gevonden. Dat waren mijn eerste woorden tegen jou rustend in de warme voormiddagzon. Hier staan en mijmeren. Mijn gedachten fladderen rond als vlinders die zich willen warmen in die zon en laven aan de honing van bloeiende bloemen. Veel gaat er door het hoofd van een mens.
Roos uw schoonmoeder,mijn schoonzus zal het u wel allemaal vertellen.'k Heb haar vanalles verteld en gevraagd en zeker weten fie altijd zal ik eventjes bij jou langskomen want jullie beiden zijn altijd samen in mijn hart en gedachten. 'k Heb ook verteld van de kleine Lieselot die zondag op bezoek is geweest bij ons, met haar moeke en vake. Een warm gevoel, weemoed en verdriet doordrongen mij en mijn gedachten, terwijl ze haar flesje dronk in mijn armen.
Kleine lieve meid die enkel maar haar tante en oma zal kennen van foto's en verhalen.
Gisteren twinkelden de sterren weer in de nacht, de mensen hierboven knikten me weer een goede nacht toe.
tante claudine en nonkel luc    24/7/2003  -  00:09

allerliefste Meyer, gisteren ge-bbqd met Tine en Wim, je was er bij zelfs zonder dat we het veel over je gehad hebben. Eigenlijk ben je er altijd bij sinds de dag dat je ging. Het was een fijne avond! Ik hoop heel stilletjes dat je op de één of andere manier meegeniet. Vrienden liefste Meyer, we hebben het vroeger nog gehad over het belang ervan en over de energie die je moet steken in het koesteren en onderhouden van die vriendschap, wel sinds 30 januari zijn die vrienden en vriendschappen nog zo veel belangrijker geworden. Het is vreemd om te merken dat die 'vreemden' waar wij dikwijls verhalen over hoorden en die jij vrienden noemde, door die zwarte dag in de voorbije winter ons leven binnengestapt zijn en nu ook door ons als vrienden aangesproken worden (zelfs al liggen de meningen over koerstruitjes wel eens mijlenver uiteen). Liefste Meyer, vorige week waren wij in de bergen (heuvels) van de Périgord in Frankrijk. We hadden een Sophie molentje mee, het heeft overal gedraaid tot vreugde van Noah, Ernest en Hannah, die op deze manier ook weten dat je met ons mee bent. Uit de cd-speler kwam Stijn Meuris samen met Scala (je weet wel dat kinderkoor) met het Monza nummer 'Van God los', en liefste Meyer toen wist ik zeker dat jij voor altijd en eeuwig dat speciale plekje in ons hart krijgt. Een woonplaats op leefrente! Meyer, nog dit, meneer Allegaert doet het goed, hij staat heel scherp en straalt voor het eerst weer een zekere rust uit, je zou er trots op zijn. Nog een heel warme knuffel.
klaus    22/7/2003  -  22:26

Beste Sophie,
vrijdag terug op controle geweest, alles super ok, kon niet beter, voel me terug helemaal de oude !
Nu bijna een jaar zonder therapie.
Waarom kon het voor jou ook zo niet aflopen ?
Sandie
sandie    22/7/2003  -  16:37

vroeger: jij en ik, een lang zonnig weekend, enkele fijne fietstochten, een spannende tour de france op tv, een bbq met vrienden, ...
nu: ik, een lang zonnig weekend, enkele fijne fietstochten, een spannende tour de france op tv, een bbq met vrienden, ...

Wat een wereld van verschil!
wim    20/7/2003  -  17:59

Sophie!
Dit is de eerste zomer zonder jou. Het besef dat dit niet meer zal veranderen, maakt me steeds weer moedeloos en triest.
De echo's van wie jij was en waar je van hield (Jan Ullrich in je portefeuille?!) blijven nagalmen. Dit delen met Wim, Katie en Roeland geeft dan wel momenten om te koesteren, maar jouw mening en lach en warme aanwezigheid daarbij horen en voelen, kan nooit meer. Dus ontbreekt er altijd iets. Waarom wij wel en jij niet?
Tine
tine    20/7/2003  -  09:40

Dag Sophie,

Ik weet niet wat ik eigenlijk wil zeggen, het is ook de eerste keer dat ik hier iets schrijf. Ik wist vroeger niet wat te schrijven, de juiste woorden kwamen niet (en komen nog altijd niet.) Roeland, Astrid en ik zijn net terug uit Friesland. Ik zou zo graag de telefoon kunnen nemen om naar jou te bellen en te vertellen hoe het is geweest. Het was leuk en Friesland is heel mooi. We zijn ook naar Vlieland geweest en ik denk dat jij het daar ook fantastisch zou gevonden hebben (ofschoon er daar geen bergen zijn). Je bent altijd in onze gedachten, maar dat is maar een magere troost. Katie.
katie     18/7/2003  -  20:51

Liefste Phie,

Ze schotelen ons dit jaar de zonnigste zomer sinds mensenheugenis voor. Net zoals vele zaken is dit gegeven heel dubbel. De eerste weken na je overlijden kon ik de zon niet verdragen, het contrast was te groot, te extreem ondertussen maakt de zon het misschien allemaal net iets dragelijker, door het uitzonderlijk goede weer kan ik ieder moment dat ik dat wil op mijn fiets springen, wat frustratie wegstampen. Op zonnige dagen is het in onze tuin ook zeer aangenaam toeven, je ging er zeker van genoten hebben. Vreemd eigenlijk hoe gevoelens, ervaringen al zijn veranderd sinds je overlijden. En dit terwijl er eigenlijk, buiten de factor tijd, helemaal niets is veranderd.

Enkele weken terug heb ik 'ns met Ingrid en Tine een lijst met on-woordjes samengesteld: oneerlijk, onaf, onrechtvaardig, onfair, onnuttig, onverantwoord, onnatuurlijk, onzinnig, onleefbaar, onmisbaar, onmenselijk, onmetelijk, onrealistisch, onmacht ... Ik weet het, de lijst is verre van volledig. Niettemin, de on-woorden lijken er speciaal voor gemaakt. De meesten beschrijven zeer herkenbare gevoelens.

Ondertussen is zowat de hele vriendenkring op vakantie vertrokken. Op zo'n dagen is de realiteit nog net iets harder. Het alleen zijn wordt zo pijnlijk duidelijk. Ik mis je! Er zijn ondertussen zoveel nieuwe dingen die ik met jou zou willen delen. Maar helaas ...

Liefs,
wim

Misschien nog dit, zaterdag mijn eerste echte koers gereden, ik was 12e. Hopelijk duw je voor altijd met me mee.
wim    13/7/2003  -  20:53

ben eventjes bezig op mijn pc te zoeken naar Allegaert.Ik zie veel Allegaertjes staan ,zo ook mijn dochter met foto en al van t'spes van Heule.Eventjes verder tokkelen.Oeps ,wa is da,kijk mijn ogen uit en roep nonkel Luc erbij,
we kijken verbaasd wat er allemaal tevoorschijn komt.SOPHIETJE VAN WIM.Voor Sofie en onze Wim lezen ik alles.Ik ben blij dat ik de tekstjes heb van de afscheidsviering die gaan in ieder geval in mijn album. En wat zie ik onze Wim op talrijke foto's,en niet een Wim die zich achter zijn hand verbergd om door mij niet gekiekt te worden.Maar soit,zal ze wel van het net halen.Lieve Wim,ik ben blij dat je zo al je verdriet kan delen met vrienden.Want we weten allen dat het niet alleen verdriet is om Fie,maar ook verdriet om je moeke,tante Roos die ik toch wel heel sterk mis ten slotte ben ik ook een aangetrouwde schoondochter - zus.Ook de anderen voelen een zeer sterk gemis als we met de hoogdagen bij meter Leentje zijn,half onuitgesproken woorden maar des te meer gevoelens.Ben al meerdere malen Roos gaan opzoeken en Fie trachten te vinden maar helaas k'vind ze maar niet,zal weldra nog een een poging wagen.Ik zal zeker niet nalaten om deze ervaring te delen met de andere tantes en nonkels en wens u Wim nog verder veel liefs en sterkte toe van ons allen en wees gerust Wim als ik naar de sterrenhemel kijk dan vraag ik mij af vanop welke ster mijn moeder en broer zit te kijken naar mij en mijn gezinnetje kijk ik naar al die sterren en vraag mij af waar Roos zit,waar Sofie zit en of ze herboven zorgen voor het kleintje van uw zus,een ding weet ik zeker beste Wim zolang er een iemand over spreekt zolang leven ze in ons hart en sluit a met volgend tekst....
In de tuin der gedachten wandelt zij nu rond.veelheeft zij gezien ,gehoord,beleefd en twijfels gehad en wordt nu duidelijk en klaar aan haar de waarhied geopenbaard.
Elk die ze daar tegenkomt is ee n bouwsteen van ons zijn,konden wij maar een brug vormen die deze wereld met de hemel verbond, dan haalden we haar zo terug om haar aan jou terug te geven.Enkel de herinnering blijft en is een bloem uit de tuin der gedachten en onze tranen haar dauwdruppels.
groetjes, tante Claudine en nonkel Luc
tante claudine en nonkel luc    7/7/2003  -  00:53

Gisteren de Marmotte gefietst. Heel de dag samen met jou over de Alpencols. Ik voelde me duizend man sterk, het was alsof je meeduwde. De gedachten aan jou gaven me werkelijk vleugels. Met tranen in de ogen kwam ik na 8u29 over de meet, een supertijd voor een amateur als ik.
wim    6/7/2003  -  20:56

beste wim en sophietje,

Veel heb ik jullie niet gekend, de familiefeesten en korte ontmoetingen hebben echter wel een grote indruk op me nagelaten, mooie gedichten, je gedachten volgen, jezelf zijn, dat heb ik in dit kort tijdsbestek van jullie geleerd.... ondertussen als familielid alles meegemaakt in zowel mooie als droevige tijden... maar zijn zoals ik ben, en gesterkt door jullie, die het individueel gedacht en gevoelens uiten bewonderen, vind ik het niet meer als logisch een woordje tot jullie te richten... Sophietje, veel heb ik je niet gekend, een welkomszoen op je zachte wangen bij een familiefeest, een oprechte meningsuiting van je, jij die je gedacht durfde zeggen over wat je dacht, wim wat schuchter maar zeer zeker met dezelfde gedachten als jou, en toch... mijn leven is sterk beinvloed door jullie, ook al zou je t niet vermoeden,... carriere en schone familiale schijn, sedert sophietje er niet meer is, betekent het niks meer voor mij, wat is immers zo vergankelijk als t leven, ... een groot besef sedert enekele maanden ... we moeten er t beste van maken en doen wat we graag doen en onszelf zijn... doen wat we graag doen, dichter bij de kindjes zijn, familie- en vriendenbanden aanhalen, dat is veel belangrijker !!! Overboord dus de vooroordelen en mooie moraal, het volgen van ons hart, dat is het mooie verhaal !! Wim, naast t groot verlies, verneem ik hier nog andere moeilijke momenten... Ik kan alleen mijn eigen mening erover kwijt, helaas is t ook niet perfekt, zoals sophie ook wist dat je een ander moest respecteren, maar daarom er nog niet eens mee zijn... via via tot deze prachtige website gekomen, ook gelezen van die toevallige bezoeker en die je eerde met de woorden RESPECT, ja gelijk heeft ie, een prachtig initiatief.. immers het woord prachtig is niet genoeg voor een beschrijving van je phietje en jullie relatie, ... och wim, hopelijk kan dit mailtje je sterken, in ieder geval volg je hart en laat de gedachte aan sophie je sterken ... vernam ook de moeilijkheden die zich nu andienen, verbaas hen door te aanvaarden, sommigen verteren zo n groot verdriet door uiten, anderen door verbittering, en dan kan je er toch niets aan doen, t verlies van je eigen vlees en bloed is zo enorm dat liefde en respect, van anderen vergeten worden in dat bodemloos verdriet.. troost je met dit en je zal zien dat je je beter zal voelen, verbaas de anderen door hen te melden dat ze alles kunnen doen, behalve dat niemand de liefde die je voelde voor- en kreeg van phietje van je af te pakken... Ook ik ben maar aanhangsel in de familie, ook ik moest eerst horen van phietjes meter, ik ga wat schrijven, "neen, laat je daarbuiten", (ze vergeeft me wel mijn oprechtheid en ziet ook wel in dat t een aangeleerde reflex is van haar opvoeding) och wim, zie ook t goede ervan in, sophietjes ouders en familie zijn ook heel respectvol, oude waarden krijgen grote eer, familiebanden zijn zeer belangrijk, jammergenoeg hoort er soms t woord conservatisme bij, t doet jullie pijn, ik weet t wel, doch velen voelen met je mee en begrijpen t wel, maar laat dat niet aan je hart komen, schrijf hier wat je wil, en laat t weten, ben zeker, dit wordt vast door niemand vergeten... er zijn er velen die deze website bezocht hebben, ook velen die jullie kennen, ik nodig hen uit hun meningen en gedachten neer te pennen, want dit zou sophietje ook zo graag ook hebben... En wim eer deze plaats, maar neem ook de draad des levens weer op, ben o zo overtuigd, dat phietje zou lachen als jij een plekje vindt, waar je tot rust komt, je eigen familie opricht en langzaam gelukkig wordt in t leven, ze weet ook wel, ze zal er altijd bij zijn, ook dit prachtig intitiatief zal ertoe bijdragen, ... onvergetelijk, onsterfelijk, dat is deze website en jullie liefde, ... dat hebben jullie meer dan bewezen ... ALS liefde slechts een gevoel zou zijn, zou er geen grond zijn elkaar voor altijd lief te hebben, een gevoel komt op en kan weer verdwijnen, ... tenzij je daden, niet alleen een oordeel , maar ook een beslissing inhielden...

ciao
bart
bart    6/7/2003  -  00:53

soms
wil ik je kleren
aanraken en proberen
de tijd weer op te roepen
toen jij ze droeg,
de vorm van een arm en pols
te vatten

mijn handen tasten
tussen holle, onzichtbare mouwen
dralen, grijpen vast
en tillen:

een blauwe zomerdag, een gebloemd feest
en al je onvoltooide levens
die zwijgend mijn hoofd binnendringen

(naar Andrew Motion)
tine    4/7/2003  -  20:30

Phietje,

21 weken vandaag, volgens de lotgenoten op het forum begin ik binnenkort in maanden te tellen.
Overmorgen vertrekken we voor de marmotte week naar Bourg d'oisans. Jij hebt op 6 januari voor ons nog de chalet gereserveerd. Wellicht de laatste tastbare actie van je veel te korte leven.
De moorduvels hebben me terug enthousiast op de fiets gekregen, de conditie is ondertussen zelfs redelijk goed. Straks fiets ik terug alle gekende cols naar boven: alpe d'huez, galibier, croix de fer .. nu zonder jou, er resten me enkel de vele schitterende herinneringen aan onze bergen.

Liefs,
wim
wim    26/6/2003  -  22:36

Uit het dagboek van Alain Hubert en Dixie Dansercoer:
"Soms moet je helemaal tot de bodem gaan om weer steun te krijgen en naar omhoog te klimmen." p.171
gridje    25/6/2003  -  09:59

Uit de laatste bladzijde van het boek 'Stargirl' van Jerry Spinelli: 'Ik weet dat iemand me in de gaten huodt, De echo van haar lach is de tweede zonsopgang die me 's ochtends wakker maakt en 's nachts voel ik dat het niet alleen de sterren zijn die op me neerkijken.'
hans    18/6/2003  -  14:49

Ik ben een vreemde/ongekende, per ongeluk op deze site terechtgeraakt. U bent echt wel een speciale meid. Jouw mensen hebben heel wat verloren. Sterkte aan uw medemensen aan aan uw echtgenoot Wim.

Wim only one word to describe what you've done: RESPECT
mike    18/6/2003  -  10:33

eenzaam (bn.;eenzamer,-st), 1 zonder gezelschap of ver van anderen verwijderd, syn. alleen: eenzaam wonen; een eenzaam huisje; eenzaam, (maar) niet alleen; eenzame opsluiting, alleen in een cel; een eenzaam leven leiden; hij bleef in zijn ouderdom eenzaam achter, met de gedachte aan verlatenheid; een eenzame reis; zijn eenzame ouderdom 2 onbezocht, stil: eenzame wegen; het eenzame strand; -heid (v.), 1 toestand van zonder gezelschap te zijn, zich verlaten te voelen; 2 afzondering, stilte: de eenzaamheid zoeken; 3 verlatenheid; 4 eenzame plaats.
wim    17/6/2003  -  20:12

ze wandelt

Ze wandelt door mijn gedachten.
Heen en weer.
Soms stapt ze er even uit,
springt er met een enorme sprong – kletterend glas,
gebroken sponningen – weer in.
Gonzend licht
en gonzende herinneringen – ontelbare.
Eén zal er gaan steken – in welke jurk,
met welke geur?

En waarom komt ze nooit door de deur,
waarom nooit schuchter en onzeker
Klopt ze even?

(Toon Tellegen)
els    11/6/2003  -  16:57

I need your arms around me
I need to feel your touch
I need your understanding
I need your love so much

(Cake - Never There)
wim    7/6/2003  -  11:59

vorige nacht fijn van jou gedroomd
wim    5/6/2003  -  11:03

Lieve Sophie
Je bent vandaag al 17 weken stil. Samen met jou is een deel van mij stil geworden. Ik verlang terug naar toen we ongeschonden waren en jouw stem een zalige vanzelfsprekendheid was ...
tine    29/5/2003  -  10:05

OVER LEVEN

zoals de dag
uit de nacht treedt
treedt het leven
uit de dood
er is liefde
die niet sterft.

Toon Hermans
gridje    28/5/2003  -  20:58

nog steeds zo dicht op mijn huid
ik mis je
joke    28/5/2003  -  07:24

Vandaag ben ik 31 jaar en 30 dagen.
Vanaf morgen word ik ouder dan jij ooit bent geworden, waarom ik wel en jij niet?
wim    27/5/2003  -  16:46

Und ich begann auch zu verstehen, daß das Leid und die Enttäuschungen und die Schwermut nicht da sind, um uns verdrossen und wertlos und würdelos zu machen, sondern um uns zu reifen und zu verklären.

H. Hesse

(En ik begon ook te verstaan, dat pijn en ontgoocheling en depressie niet daar zijn, om ons verdrietig, waardeloos en waardenloos te maken, maar om ons te rijpen en te verlichten)
wim m    26/5/2003  -  18:15

zo kalm de rust gisteren, zo hevig de onrust vandaag.
Phietje, ik mis je !!!!!!!!!!!

(sorry voor het overdreven gesnoei in de tuin, maar ik vrees dat het frustratie was)
wim    23/5/2003  -  08:33

16 weken verder.
Ik heb momenteel blijkbaar wat rust gevonden. Houden zo.
wim    22/5/2003  -  12:33

Tracht uw verdriet te zien als deel van een veel groter geheel waarin
ook de glans van andere, leukere belevenissen u troostend toeglinstert.

(Lévi Weemoedt)
lies    17/5/2003  -  17:27

De wind giert over het water
blijft hangen in de kruinen.
Een ruisende waterval van klanken
verbreekt de stilte en geeft aangename rust.

Ik ben niet alleen...
'k zal die zomerdag nooit meer alleen zijn.
Jij bent altijd bij me in gedachten.

Ooit zal die aanwezigheid de droom
en gedachtenwereld ontstijgen.
Daarnaar wordt hevig verlangd, een verlangen
dat alle hindernissen zal overwinnen.

(van Stijn zelf)
gridje    17/5/2003  -  10:37

Life isn't fair. It's just fairer than death, that's all.

(William Goldman, "The Princess Bride")
wim    16/5/2003  -  16:03

Some say because it's over
We should be sad but that's not true
'cause death may seem something nasty
but it belongs to me and you

don't try to avoid your destiny
accept this kiss with dignity
in this embrace you'll find relief
get rid of all your grief

some say because it's over we should be...
...free...


Hooverphonic (The Kiss)
anoniem    16/5/2003  -  10:29

Net ons huis gekuist.
Phietje, je zou tevreden zijn!
wim    14/5/2003  -  11:31

Liefste Phie,

Week 14 ondertussen, en het leven wordt er niet bepaald eenvoudiger op.

Ik had je tot op heden nog niets verteld over mijn ontwrichte relatie met je ouders. Ik wou je het eigenlijk besparen want het is te gek om waar te zijn. De problemen zijn begonnen met een briefje van de notaris ivm ons huis en zijn sindsdien alleen maar geëscaleerd. Deze avond bereikten ze voor mij een absoluut hoogtepunt.
Enkele uren geleden kreeg ik namelijk te horen dat je begraafplaats werd voorzien van de grafsteen waarover ik mijn bezwaren had geuit. Ik vind die grafsteen namelijk te koud, te kil en helemaal niet bij jou passen. Ik weet niet wat je ouders bezielt, maar voor hen bestaat mijn persoon (en mening) blijkbaar niet meer.
Ik weet wel, jij zal er nu wel niet wakker van liggen met wat voor een steen ze je lichaam bedekken maar helaas voor mij is het anders. Het ligt heel gevoelig en ik ervaar dit als bijzonder pijnlijk. Ik had graag van je graf een warme, mooie Sophie plaats gemaakt. Nu heb ik het gevoel dat ze de plaats waar ik je kon bezoeken van mij hebben afgenomen.

gr,
wim
wim    10/5/2003  -  22:38

Nathalia (Idool2003) vond 'HET LEVEN' de laatste maanden vooral FUN.
'HET LEVEN' wordt dan blijkbaar toch bepaald door datgene wat JE overkomt.

(waarmee ik niet gezegd wil hebben dat Sophie geen fan was van het programma)
wim    9/5/2003  -  22:59

Onbewust blijf ik het gevoel hebben dat nooit meer maar voor eventjes is.
tine    9/5/2003  -  19:32

gisteren een sms ontvangen:
t es mort ou quoi?
de afzendster had een fout nummer getoetst.
wim    9/5/2003  -  14:22

liefste Wim, beste mijnheer Allegaert, zelfs in je meest pijnlijke (maar zeker te begrijpen) momenten van eenzaamheid zijn er een pak mensen die naast je staan, klaar om een stevige arm om je hoge schouders te leggen. Hou moed!!! we zien je graag.
klaus    8/5/2003  -  22:02

nooit gedacht dat het leven zo eenzaam kon zijn.
wim    8/5/2003  -  13:14

met Tine gepraat en beseft dat je er nooit meer zult zijn, het blijft moeilijk te geloven
kathleen    6/5/2003  -  13:00

Net een lang weekend achter de rug.
Aardig wat zon, enkele fijne fietstochten.
Een eerste bbq bij H&E.

Maar hoe anders zou zo'n weekend samen met jou zijn geweest.
wim    5/5/2003  -  12:49

liefste Meyer, aangezien ik vorige week terwijl ik een paar kookpotten aan het afwassen was, naar de telefoon stapte om jou te bellen en ik pas met de hoorn in de hand dacht dat ik waarschijnlijk geen gehoor zou krijgen, besloot ik maar om je te schrijven. Franky stuurde me 2 dagen geleden een mail waarin hij schreef dat jij op zijn schouder meereist door Nepal. Je bent dus toch weer in de bergen, de hoogste nog wel. Hoe gaat het daar? Soms heb ik hier het gevoel dat wij beneden aan hoogteziekte beginnen te lijden, ik probeer me ertegen te wapenen. Ik was blij met de boodschap van Franky, blij dat jij door de wereld reist. Ik heb de datum waarop Mr. Allegaert voor het laatst even oud werd als jij helaas voorbij laten gaan zonder Wim te bellen. Ik beloof je dat ik het goed maak met de man. Het schrijven is zwaar en tegelijk verlichtend. Wie weet komt er ooit een antwoord. Noah doet het goed, beter zelfs! We hebben er een peet-peter voor gevonden, Wim zal die taak op zich nemen. Het kleine ventje moest er zowaar mee lachen. De knuffelsophie doet het ook goed alhoewel dat ze nu wel eens een wasbeurt kan beginnen gebruiken. Ik schrijf je wel!
klaus    29/4/2003  -  16:23

De toekomst zit in dromen bevroren.
tine    28/4/2003  -  12:46

Vandaag voor de laatste keer even oud geworden als jij.
Klote leven!
wim    28/4/2003  -  07:42

Waar woorden wijken, tekortschieten, die andere
taal: muziek.
Taal, die alles zegt en alles zwijgt wat er te zeggen
en te zwijgen valt.
Taal, die zingt.

Wind strelend door je bestaan.
Helend, zo strelend.

(H. Bouma)
lies    28/4/2003  -  07:40

Liefste Phie,

week 12 ondertussen.

Ik heb je auto een tijdelijk onderdak bezorgd, je lievelingscassette zit ondertussen thuis in de stereo.

Sofie is deze week bevallen. Inderdaad, 2 maanden te vroeg maar maak je geen zorgen alles is inorde met Lieselot. Geen idee voor een cadeau? Wat zeg je? Niets van de geboortelijst, ja dat dacht ik wel.

Deze week ook geblunderd op het werk maar wat wil je, de concentratie staat blijkbaar nog niet helemaal terug op punt.

Gisteren op een feestje bij Kathleen nog enkele verjaardagscadeaus voor jou ontvangen. Kolonisten en een vogelkastje.


gr,
wim
wim    27/4/2003  -  13:50

Daar mensen geen geneesmiddelen wisten
tegen de dood, de ellende, de onwetendheid
en toch gelukkig wilden zijn,
hebben ze bedacht er maar niet aan te denken.

Blaise Pascal (1640)
kathleen    24/4/2003  -  21:13

Het komt er op neer dat ik een denkbeeldig moment,
dat nooit meer zal plaatsvinden eeuwig wil laten duren

(Toon Tellegen)
tine    22/4/2003  -  10:33

'Want we zijn ook
wat we verloren hebben'
joke    20/4/2003  -  12:27

Het lot schudt de kaarten en wij spelen.
(Schopenhauer)
wim    18/4/2003  -  12:53

er kwam een vermoeden
van verder te moeten, er was
al verlangen
dat alles zo bleef

(J. Eijkelboom)
tine    18/4/2003  -  01:54

11 weken.
En ik zit me hier ondertussen druk te maken op mijn werk.
wim    17/4/2003  -  10:41

Wat is het leven?
Herinneringen en verlangen.
Anders niets.
(R. Baes)
renzo    16/4/2003  -  13:16

Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden,
maar het moet voorwaarts worden beleefd.
(S. Kierkegaard)

Ik rouw
Jij rouwt
Wij rouwen
Komt er ooit een: "ik heb gerouwd"?
(Agnes van Veen)
wim    16/4/2003  -  12:59

Wij kennen het leven niet, hoe zouden wij dan de dood kunnen begrijpen ?
(Confucius)

Niet in je slaap, maar in je slapeloosheid heb je het intiemst contact met de dood.
(G.Komrij)
wim    16/4/2003  -  11:28

Heb ik je overigens al verteld dat de draaistoel waarop ik zit naar links helt? Is het relevant dit te weten? Ik zou denken van wel. Het geeft je al na vier lijnen - je hebt dus geluk! -ondraaglijke rugpijnen, maar je bekijkt de wereld enigszins anders. Of dat helpt? Dat helpt. Hetzelfde kan er op deze stoel helemaal anders uitzien. Hetzelfde is plots vrouw geworden vanop deze stoel bekeken. De stad is verlaten. Of zo lijkt het toch met de gordijnen dicht, en vanop deze stoel. Hetzelfde lijkt vanop deze licht hellende stoel te fluisteren, lieve woorden, zacht uitgesproken, zo zacht dat je de klanken niet meer van elkaar kunt onderscheiden, betekenis verdwijnt, maar geen erg, vanop deze stoel zijn dromen en herinneringen je deel, en daarin helpen geen betekenissen. Vanop deze stoel lijkt alle matheid blinkend geworden, alle winter lente, de stok terug boom, de vogel ei, het ei de kalk uit de steentjes die de vogel oppikt, de tijger is terug in de bergen, de wereld is zo vlak, vanop deze hellende stoel, dat je zou geloven er niet op te zitten. Dat helpt.

(uit mijn laatste brief aan Sophie)
hans    15/4/2003  -  11:29

Is er nog hoop?
Ja!
Hoop doet leven.
ingrid    10/4/2003  -  16:01

Ik wist het niet

je zou sterven, zegden ze
ik luisterde niet

je zou sterven, zegden ze
ik geloofde hen niet

je stierf

ik haatte iedereen
omdat ik het niet wilde weten

nu weet ik het
en ik kan er niet omheen
kathleen    9/4/2003  -  23:20

Is er nog hoop?
Ja!
Een hoop ellende.

(Levi Weemoedt)
wim    9/4/2003  -  13:21

sophie,
mijn hoofd zit zo vol van gedachten met jou
en toch blijft alles onveranderd leeg
tine    9/4/2003  -  09:39

terug alleen ons bed induiken ... slaapwel.
wim    7/4/2003  -  23:10

Ik was vrijdag en zaterdag in Parijs (de stad van Amélie Poulain), met en zonder Sophie.
Heel veel mét, dat wel, maar helaas nog veel meer zonder.
evelien    7/4/2003  -  14:41

ik ken een raadsel over eenzaamheid,
het gaat als volgt: wat doet pijn en telt voor twee.

smalfilm - spinvis
wim    5/4/2003  -  13:10

Voor Victor

Alles deed pijn. Twee uur lang in kleren
gehesen worden deed pijn, zijn vrouw zijn
deed pijn, lachen deed pijn, grijnzen al minder,
moed niet. Moed wordt ervan gemaakt

zoals een vuist van vijf vingers.
En verdriet is die vuist weer opendoen.

Sterven doe je alleen.
Niet sterven ook.

Dood zijn doe je met twee.
Achterblijven ook.

(Herman de Coninck)
tine    4/4/2003  -  17:38

....
I still hear your voice at night
When I turn out the light
And try to settle down
But there's nothing much I can do
Because I can't live without you
Any way at all
I keep a close watch on this heart of mine
....

John Cale
wim (met dank aan anton)    3/4/2003  -  10:47

Sophie in een mail op 22 november 1999 om 16u18:
'Mijn buik staat bol
door eten, niks dan brol
Mijn doos is zo leeg als iets
straks val ik van mijn fiets
Knalt mijn hoofd tegen de berken
en kom ik morgen niet werken.'

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan is nog iets ondraaglijker geworden. S'je, ik mis je zo.
evelien    31/3/2003  -  15:22

Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die éne te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.

Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou mij deren
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan -
Zeven maal, om met zijn tweeën te staan.

(''De gestorvene'' van Ida Gerhardt)

Ik wou dat ik het kon, voor jou, Wim.
kathleen    29/3/2003  -  23:27

Acht weken vandaag!
Acht weken met dat vergeefse verlangen
Acht weken verderleven nadat de tijd bleef stilstaan


Sans toi, les émotions d'aujourd'hui ne seraient que la peau morte des émotions d'autrefois
Zonder jou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van die van vroeger

(Hipolito uit Amélie)
tine    28/3/2003  -  22:34

"Hoe lang leeft een mens uiteindelijk?
Duizend jaren of slechts een?
Is het een week of zijn het eeuwen?
Hoe lang duurt de dood?
Wat wil zeggen voor altijd?"

(Pablo Neruda)
wim    23/3/2003  -  22:31

morgen eerste werkdag,
het leven gaat blijkbaar 'gewoon' verder.
wim    23/3/2003  -  21:41

Het is een heldere dag,
het is een donkere wereld

(Gerrit Kouwenaar)
tine    21/3/2003  -  21:41

Testament

Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is de heimwee die ik achterliet,
dood ben ik pas als jij die bent vergeten.

En als ik dood ga, treur maar niet
ik ben niet echt weg moet je weten
het is het verlangen dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij dat bent vergeten.

En als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is maar een lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij mij bent vergeten
dood ben ik pas als jij mij bent vergeten.

Bram Vermeulen
els    13/3/2003  -  21:45